Een greep uit de inhoud van Starter no. 9 van november 2000:

*) zie fotogalerij 2000

En verder...

VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel

Ik ben net 3 dagen in België geweest voor een cursus. Het is namelijk zo, dat ik al jarenlang bij mijn werkgever in de Ondernemingsraad zit en daarom minstens 2 maal per jaar ‘op cursus moet’. Het was niét ver over de grens, maar toch... België en een klein beetje vakantiegevoel. Zo’n cursus is namelijk behalve nuttig óók erg gezellig! Met collega’s 3 dagen niet alleen werken maar ook schik maken; aan teambuilding doen. Dat gebeurt ook buiten en ik kan jullie uit ervaring vertellen dat het in België ook regelmatig regent.
Eén ochtend en één middag buitenshuis werken aan teambuilding. Outdoor-training heet dat, maar het komt er dus op neer dat wij met z’n allen palen liepen te sjouwen door de modder en van die palen moesten we met behulp van nietige stukjes touw een A maken waar je mee kon lopen. Uitleg? Op het horizontale stokje van de A moet iemand gaan staan die zich aan de 2 staande poten van die A vasthoudt. Met behulp van wat langere stukken touw die aan die A zijn vastgemaakt wordt beurtelings de ene en vervolgens de andere poot van de grond getild. Wanneer een poot omhoog is, kun je een stap maken. Vervolgens leg je met z’n allen een parcours af. Tijdens zo’n klus kijkt de trainer op welke wijze de groep het probleem aanpakt. Je hebt denkers en doeners naast fantasten en rustzoekers die de kat uit de boom kijken. Kortom, tijdens dit soort oefeningen schijnen mensen zich ongeveer hetzelfde te gedragen als in het echte leven waar je zelden de gelegenheid krijgt om dit soort malle fratsen uit te halen. Eigenlijk is het een beetje geoorloofd gek doen. Gelukkig was er een prima bar met heerlijk Belgisch bier en was er ook over het eten niets te klagen.
Waarom vertel ik dit? Welnu (dit woord wordt veel in België gebruikt), Start ’78 heeft nieuwe bestuursleden nodig. Die nieuwe kandidaten hoeven voor dit soort van cursussen niet bevreesd te zijn. Oók hebben wij nog steeds vacatures voor een aantal andere functies. Ik zou het heel fijn vinden wanneer in ieder geval voor een aantal van die functies mensen gevonden kunnen worden die kunnen helpen. Nog steeds geldt; meerdere handen maken licht werk..... Gelukkig hebben wij inmiddels wél een aantal enthousiaste medewerkers voor de kantine kunnen vinden, nu nog in overleg met de Peuterspeelzaal regelmatige openeningstijden realiseren én de bar plaatsen. Ik hoop dat dat spoedig zal kunnen.

Ik ben Patrick Schadee en met ingang van 1 november werkzaam als trainer bij Start ’78. Reden voor mij om mijzelf even kort te introduceren.
Mijn naam is dus Patrick Schadee, 32 jaar en sinds oktober 1998 getrouwd met mijn vrouw, Tanya. Zij is op dit moment hoogzwanger en hoopt in december te bevallen van ons eerste kind. Een spannende tijd voor ons dus!
Ik ben momenteel werkzaam als docent L.O. aan het Zuyderzee College te Lemmer, een brede scholengemeenschap voor het voortgezet onderwijs. Tot voor kort was ik ook werkzaam als trainer van de meerkamp-selectiegroep van AV de Sprinter uit Meppel. Met deze groep trainde ik vanaf april van dit jaar op de baan in Steenwijk omdat er in Meppel een nieuwe baan neergelegd werd op de plek waar de oude baan ook al lag.
In de periode dat ik in Steenwijk trainde, had ik natuurlijk regelmatig contact met Wim van der Mark. Toen ik tijdens één van die gesprekken aangaf dat ik zou stoppen bij AV de Sprinter, informeerde Wim meteen of ik misschien geïnteresseerd was in een functie als trainer bij Start ’78.
Nadat ik hierop positief gereageerd had, is er een gesprek geweest tussen mij en het bestuur. Naar aanleiding van dat gesprek heeft het bestuur besloten om met mij in zee te gaan en ik moet zeggen dat ik daar heel blij mee ben.
De eerste ervaringen met Wim van der Mark geven mij goede hoop voor de toekomst. Ik denk dat er voor Start ’78 mooie tijden aan kunnen gaan breken, want binnen de vereniging delen de meeste mensen een visie die garant moet staan voor een bloeiende vereniging. Het beleidsplan van het bestuur is daar één voorbeeld van.
Ik hoop dat ik in de toekomst mijn steentje bij kan dragen aan het succes van de vereniging en dat de atleten die ik mag gaan trainen veel plezier en succes zullen hebben in de prachtige atletieksport.

Op dinsdag 31 oktober vond er na de training van de C-, B-, A-junioren en senioren, een voorlichtingsavond plaats waar Wim en Patrick hun plannen voor het seizoen 2000/2001 duidelijk zouden maken.
De sfeer was vooraf al goed te noemen want alle aanwezigen hadden iets meegenomen zodat iedereen zich eerst kon voorzien van een drankje en een stuk taart.
Als eerste kwam Wim aan het woord. Hij probeerde alle aanwezigen de algemene trainingswetten uit te leggen. Het belangrijkste wat hieruit naar voren kwam is dat alle atleten volledige inzet van hun trainers kunnen verwachten maar dat het wel uitmaakt hoeveel energie de atleten zelf in hun sport willen steken. Diegene die alles op alles willen zetten om de top te halen (prestatiegericht sporten) en bereid zijn om daar een aantal zaken voor te laten en te doen, kunnen tijdens de training een andere "service" verwachten van de trainer dan diegene die gewoon traint om lekker ontspannen bezig te zijn (recreatief sporten).
Patrick volgde na een korte pauze met een uitleg hoe Wim en hij de eerdergenoemde trainingswetten het komende seizoen tot uitvoer willen brengen. Ook nu weer werd duidelijk dat iedereen op zijn/haar eigen niveau moet kunnen trainen (één van de punten die ook in de beleidsnota van het bestuur staan vermeld).
Om te weten wat het niveau van de atleten is, wordt er dit jaar gewerkt met zogenaamde intakeformulieren waarop de atleten aan moeten geven wat zij graag willen bereiken dit seizoen en hoe zij denken die doelstellingen daadwerkelijk te kunnen bereiken.
Wim en Patrick gaven tot slot aan dat er ook iets nieuws in het leven geroepen gaat worden: een selectiegroep.
Het doel van deze groep is dat die atleten die veel tijd willen en kunnen investeren om hun grenzen op het atletiekgebied te verleggen, beter begeleid kunnen worden. Het woord selectiegroep zegt het eigenlijk al: Wim en Patrick zullen (aan de hand van de intakeformulieren, de prestaties en trainbaarheid) atleten "selecteren" die plaats kunnen nemen in de "selectie".
Om de doelstelling van deze groep te kunnen realiseren zal deze groep uit ongeveer zes personen voor de technische onderdelen bestaan. Hetzelfde aantal is van toepassing voor die atleten die zich willen gaan toeleggen op de middenlange afstand.
De selectieleden zullen in de nabije toekomst gaan trainen aan de hand van individuele trainingsschema’s die door de trainers (Patrick voor de "technische" atleten, Wim voor de lopers) opgesteld zullen worden. De selectiegroep zal één avond (of morgen) extra training krijgen. Deze trainingen zullen onder leiding van Patrick plaatsvinden. De andere trainingen doet de selectiegroep gewoon mee met de reguliere trainingen van dinsdag- en donderdagavond.
Na een flink aantal vragen van de aanwezigen werd de avond om even na half elf afgesloten. Een aantal mensen bleef nog even iets drinken en eten, terwijl anderen zo snel mogelijk naar hun bed gingen.
Tot zover een korte impressie van de voorlichtingsavond. Mocht u naar aanleiding van dit verhaal behoefte hebben om vragen te stellen, schroom dan niet en stel ze aan de trainers.

DE 30 VAN DE 30STE gepresenteerd door de feestcommissie

WEGENS SUCCES GEPROLONGEERD !

Wegens het succes van vorig jaar met een recordaantal deelnemers presenteert de feestcommissie andermaal de 30 van de 30^ste volgens dezelfde formule. Wat wel verandert is de route! Deze keer wordt de 30 km gelopen vanaf onze eigen nieuwe kantine in de richting van de prachtige bossen rondom Havelte. Ook is er weer voor de minder begenadigde lopers een 10 km-loop en een 5 km-wandeltocht met een startpunt elders. Terug in ons clubgebouw is er gelegenheid te douchen en gaan we weer Chinees eten, tezamen met de mensen die er 's middags niet bij konden zijn. Daarna volgt de prijsuitreiking van de LA-competitie 2000 en voor wie dat wil een borrel na. Het volledige programma luidt:

`s middags:

twee gezellige duurlopen van 30 km en 10 km

`s avonds:

Chinese maaltijd

THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo

Het is al een tijdje rustig rondom de wilde zondagochtendtrainingsloopgroep. Wat is er aan de hand? Helaas, het schijnt zo te zijn dat de onderlinge rivaliteit de groep in tweeën heeft gesplitst. Er is nu een langzame groep om kwart voor negen en een snelle groep om negen uur. Nu is dit verschijnsel niet zo bijzonder, gezien ook het gedrag van de alternatieve zondagochtend-loopgroep voor notabelen. Weliswaar schijnen zij nog wel tegelijkertijd te starten, maar daarna gaat een ieder zijn eigen weg, een korte weg of een lange weg afhankelijk van het niveau. Natuurlijk lopen geoefende Starters als dokter Henk de Jong en notaris Bertje Slachter wél de lange route…
Ook op de zaterdagochtend is er een loopgroep actief in het bos, een wilde vrouwenloopgroep, in dit geval in het midden latend of dat 'wild' slaat op 'vrouwen' of op 'loopgroep'. En wie schertst onze verbazing? Ook hier geldt het devies "samen uit, samen niet thuis", want zagen we niet Ineke tweemaal van Dalfsen tezamen met Jannie Kieleman helemaal vooroplopen, na een tijdje niets Akkefietje Ruinemans en na een tijdje weer niets Ria T. in het gezelschap van politicus Joke van der Veen? We vragen ons af of het ook zo wild toegaat bij de woensdagtrimgroep van mevrouw Gaaikema, die volgens 't "Olde Wief" al 25 jaar ronddoolt op de Woldberg.

Er zijn weer wat beslissingen gevallen! Zo is er een heel rijtje clubkampioenen op de meerkamp bekend waarvan de meesten, zo heeft jullie redactie ons beloofd, staan te pronken op een foto in dit blaadje. Wel is het jammer te melden dat de onderlinge strijd zich verhardt. Zo moesten we de vorige keer al constateren dat Rolien Duifjes, anders zo'n aardige meid, alle streken heeft uitgeprobeerd haar tegenstreefster webvrouwtje Denise Morris van het kampioenschap af te houden. Toen dit niet lukte werd er zelfs gemanipuleerd met een foto, zie elders in dit blaadje…! We hopen dat de kampioenen van de LA-competitie Mother Mary, Heertje Postma, de Lange Jan en Harmen Bakker uit Blankenham wél op een faire manier uit de strijd zijn gekomen. Een extra applaus komt Harmen toe die nu na drie keer achtereen winst de Evita-beker voor mannen 50+ definitief naar zijn Stijntje mag meenemen. We zijn benieuwd wie van jullie de nieuwe beker beschikbaar stelt!

Was niet de sensatie compleet toen de terug-van-weg-geweest Lange Jan in Drachten voor Heertje Postma eindigde? In Meppel waren de rollen weer omgedraaid, Heertje vóór Jan. Waarom had Heertje zo vlot zijn status van onverslaanbaar hersteld? Volgens eigen zeggen omdat hij door zijn Annie op pad was gestuurd met de dringende boodschap dat als hij nú niet voor de Lange Jan zou eindigen, hij dan echt terug moest lopen naar huis. En als je bent uitgepierd na een heftige halve marathon in Meppel dan is het een héél eind teruglopen naar De Blesse… Overigens troffen we in de kranten een merkwaardige berichtgeving. "Jan de Lange snel. Jan de Lange schoot weer uit zijn slof." Hoe dit nu mogelijk is weten we niet, want als je slof uitschiet dan loop je toch echt niet snel… Al ben je de Lange Jan van Petra van Jan van Petra uit Tuk!
Nog meer opmerkelijke zaken? De meest bekende schoonmoeder van Nederland Akkefietje Ruinemans uit Steenwijk paste een hele week op op haar beroemde schoonzoon voordat deze fietser meedeed aan de WK. Kennelijk paste Akkefietje net niet goed genoeg op, want er waren 10 fietsers die sneller fietsten. En over zonen gesproken, Jan Dicken heeft er weer eentje bij! Toen het zover was, leek het of Jan er een beetje verlegen mee was. Hij verscheen niet op de maandagavondtraining om te lopen, maar was er toch ook weer wel om zich te laten feliciteren! Was de jonge vader nog zo van slag dat hij de beschuit met blauwe muisjes vergat?
Verder is jullie BN-er IJs Brand Visser terug van de Olympische Spelen. Toen hij nog ter plekke was, hebben we hem door middel van een e-mail nog trachten aan te sporen zelf op de weg of op de baan of in het veld te stappen om de Nederlandse atletiekafvaardiging te redden, maar hij antwoordde dat hij niet door de doping-controle zou komen en zo ja, hij met 1x in de week trainen ook niet door de eerste ronde... IJs Brand begint toch niet te twijfelen aan de kunsten van zijn eigen trainer Rob kan het Wel van de woensdagavondloopgroep?

Boer Berenburg over hoe een pink in de z.g. kikkerstand verzeild raakte maar toch tot koe werd bevorderd. Regende het op de zondag van de clubkampioenschappen en de werp-3-kamp omdat jullie niet over een indoor-hal beschikken? Dalton Wolter William loopt niet tegen vrouw aan, maar vrouw rijdt tegen Wolter William aan. Dit en nog veel meer van die verrassende Start-nieuwtjes in de komende edities van uw eigen cluborgaan!

Beste redactie, wij danken u voor plaatsing van dit stukje in uw blaadje, wensen een ieder het allerbeste, enne... doet u toch vooral deze keer uw geblesseerde Marianne Stevelink van the Outsiders de hartelijke groeten! 

VAN VOLLEYBAL TOT CATHY FREEMAN
door Ysbrand Visser

Op verzoek van de redactie heeft Ysbrand Visser, ‘jogger’ in de woensdagavondgroep van Rob van der Wel, een impressie geschreven over de Olympische Spelen in Sydney. Ysbrand was daar aanwezig als atletiekcommentator voor Eurosport.

Schrijvend over de Olympische Spelen in Sydney moet ik altijd terugdenken aan de eerste Spelen die ik live meemaakte, in 1996 in Atlanta. Over mijn debuut als tv-commentator bij Eurosport, in 1992 (Barcelona) in een volstrekte chaos van een voor de sloop bestemd kantoorpand in Parijs, zal ik het maar helemaal niet hebben. In 1996 verbleef ik nogal vaak in een onvoorstelbaar groot onderaards complex, dat volgestouwd was met televisiestudio's. Omdat wij, mijn collega Ria Stalman en uw nederige sjokker, als verslaggevers van en voor Nederland en België te onbelangrijk waren - en ik zal dat in een werkgemeenschap van zo'n 200.000 mensen (inclusief de sporters) niet ontkennen - werden wij het grootste deel van het toernooi weggestopt in een studio.
Zo kon het gebeuren dat Lysbeth, mijn eega, en Kyrill, ons toen tien maanden oude zoontje, wel de hoogtepunten van dat toernooi live mochten aanschouwen, en ik niet. Maar natuurlijk was dat ook nogal toevallig. Zij had slechts twee of drie kaartjes, en was er wel bij toen Michael Johnson de onvoorstelbare 19.32 (200 meter) liep en Carl Lewis voor de vierde achtereenvolgende maal goud bij het verspringen won. En ik zat op dat moment in een studio te kijken, en moest pas later - midden in de Amerikaanse nacht, en voor de kijkers thuis overdag - in een samenvatting proberen alle euforie nog eens dunnetjes over te doen. Al met al werkten wij veel te weinig in het stadion en werd mijn Olympisch hoogtepunt, net als de meerderheid van televisiekijkend Nederland, de door Oranje gewonnen volleybalfinale. Die keer zat ik wel in het stadion, want de atletiek was net afgelopen.

Voordat ik half september naar Australië vertrok, was ik geheel tegen mijn natuur in enigszins pessimistisch. Het was maar de vraag hoe de werkomstandigheden in Sydney zouden zijn en dat is nogal cruciaal als je zo’n zestien uur per dag werkt en maar weinig slaapt. Volgens de berichten twijfelden de Australiërs zelf ook nogal aan het succes van hun organisatie. Net als de Amerikanen zijn zij sportgek. Het grote verschil is echter dat de Amerikanen passief gek zijn, en de Australiërs daarvan zeker niet beschuldigd kunnen worden. Zodoende werd de organisatie, gesteund door 47 000 vrijwilligers, met veel liefde ter hand genomen. Het vaak domme, onwrikbare, niet meewerkende gedrag van de mensen in de Verenigde Staten, was geheel afwezig. Wel was het de Australiërs duidelijk ingepeperd vriendelijk te zijn, overdreven vriendelijk. Maar wie klaagt daarover?
Nee, fijne lui, die Australiërs. De voormalige bandieten, die zo'n 200 jaar geleden vanuit Engeland werden gedeporteerd, zijn nu bijzonder vriendelijke, humoristische en tolerante lieden. Dat bleek ondermeer wel uit Oxford Street, om de hoek van ons hotel, waar een nogal expliciete homocultuur heerst. Ik heb een oude vriend direct getipt over de Gay Games in 2002, alhier, maar hij blijkt al zo'n viermaal in Sydney te zijn geweest! Bizar detail in de genoemde straat - hoewel: de marathon kwam er ook langs - was de Oxygen Bar. Ik zag daar op een vrije dag drie man aan de bar zitten, die via slangetjes in beide neusgaten zuurstof kregen toegediend. Van een poging dit zelf te ondervinden, is het helaas niet meer gekomen.
De stad zelf speelde natuurlijk een grote rol in het succes. Sydney heeft veel meer weg van een prettige Europese stad, dan bijvoorbeeld Atlanta. Bovendien was er minutieus voor gezorgd dat de stad in een non-stop feestende arena was omgetoverd. Op zo’n zes locaties, tegen slechts één in Atlanta, waren tv-schermen en muziekpodia opgericht. De hele dag vertier, en dat in een doorgaans aangenaam klimaat, bracht de stemming er goed in. Het alom geprezen Holland (Heineken) House, waar je kon kiezen tussen de polonaise, een goed gesprek met Jos Hermens, en de avonturen van kroonprins Willem-Alexander (hij schijnt er zelfs een eigen kamer te hebben gehad), deed voor velen een extra duit in het zakje. Overigens deinde de grote partytent van de bierbrouwer, met veel geluk, mee op de onverwachte successen van de zwemmers in de eerste dagen. En werd daardoor, ook volgens de Australische pers, the place to be.

Slapend in de business class, op volstrekt ontoereikende pillen, maar met voldoende ruimte voor mijn 1.95 meter, had ik geen enkele moeite met de jetlag, die bij het heersende tijdsverschil ruim een week zou kunnen aanhouden. Die tijdspanne verklaart de drie vrije dagen die ik had voor aanvang van het atletiektoernooi, en die ook nodig zijn om in zo'n enorme Olympische stad wegwijs te worden en fris aan de start te verschijnen. Onderschat onze fysieke prestatie niet. Gemiddeld sliep ik minder dan vijf uur, en dat zonder het Holland House te hebben bezocht. Rond zevenen ’s ochtends vertrokken wij al uit het hotel en pas rond middernacht was er tijd voor een lichte avondmaaltijd. Pas tussen een en twee dook ik de koffer in, en zeker niet nadat ik nog mocht genieten van een tv-duo, Roy & HG, dat op grove en humoristische wijze de vloer aanveegde met de Spelen, en de bobo's in het bijzonder. Vooral de Canadees Dick Pound moest het ontgelden. Ook Nieuw-Zeeland trouwens. Dat is een beetje het België van Australië, waarop continu werd gefit en dat met een schamel aantal medailles een makkelijke schietschijf bleek.

Ria Stalman en Ysbrand Visser op hun commentaarpositie

Moet ik het verder nog over de atletiek hebben? In de euforie van al het (zwem)goud, sneeuwde de belangrijkste sport tijdens de Spelen in Nederland wellicht wat onder. Ook het ongelukkige tijdschema was daaraan debet. Naast enkele topavonden waren er ook relatief saaie sessies. Het had allemaal wat evenwichtiger gekund. Ik zat nu gelukkig nimmer in een bunker verscholen, maar op bijna de beste plek in het stadion, pal op de finish. Omdat wij alleen samenvattingen maakten, spraken we steeds korte stukken in, en konden niet ‘oeverloos’ analyseren en andere wetenswaardigheden spuien. Dat was jammer, of misschien vond u dat niet (...). De sportieve actie vergoedde echter veel, vooral ook omdat de technische nummers nu eens – voor het eerst – de ruimte kregen die ze verdienen. Van bijna alle field events was het wedstrijdverloop goed te volgen en kwamen de verschillende pogingen van de favorieten steeds in beeld. Dat ontbreekt er meestal aan, vooral bij Grand Prix’s en dat geheel ten onrechte. Vooral het verspringen mannen, met de knotsgekke Jai Taurima – een kettingroker en party animal, geeft hij zelf grif toe – tegen de toch winnende Ivan Pedroso was fraai. Of het gevecht van de polsstokhoogspringsters Stacy Dragila met nog een verrassende ‘thuisfavoriet’ Tatyana Grigorieva.
Die laatste strijd vond plaats op de meest gedenkwaardige atletiekavond ooit (voor u maandagochtend, waar was u toen?). Wie ik ook sprak, volgens de ervaren kenners was dit nog nooit vertoond. Het geleverde was zo goed, dat de 400 meter van Michael Johnson niet tot de hoogtepunten werd gerekend... Dat was onomstotelijk de 400 meter van Cathy Freeman. De op haar rustende druk, al sinds haar tweede plaats in Atlanta, werd door haarzelf het best verbeeld door haar minutenlange break down vlak na de finish. Niet de barstende koppijn die 400-meterlopers vaak meteen na de finish ervaren deed haar ineenzijgen. Nee, het waren alle emoties, zo zei ze zelf, van het publiek, die zich in haar hersens samenpersten. Gelijk had ze. Deze 400 meter had een historische betekenis die een sportprestatie zelden (of misschien nog nooit) heeft gehad. Het was een schreeuw van álle Australiërs om verzoening met de Aboriginals. Een hartewens die echter wordt genegeerd door premier John Howard, de publieke pispaal pur sang, die weigert het Grote Excuus over zijn lippen te laten rollen. De decennialange onderdrukking van Aboriginals, van wie bijvoorbeeld kinderen van de ouders werden weggeplukt en bij blanke pleegouders werden ondergebracht om ‘beter’ op te groeien, is een zwart hoofdstuk in de Australische geschiedenis dat de blanke Australiërs graag willen afsluiten. Door mee te juichen, te leven, te hopen, te lopen met Freeman konden de Aussies beter dan ooit blijk geven van hun medeleven met dit zo bijzondere volk. En voor deze absoluut bijzondere vrouw. Maar daarvoor moet u een interview met haar zien en horen. Haar haperende, luchtige, maar o zo wijze commentaren zijn niet van deze wereld. Denk aan de fraaie openingsceremonie, de dromerige atmosfeer van het Oz-verleden, daarin past deze atlete die een onmenselijke druk wist te weerstaan. Dat alleen al, weten heel veel topsporters, is een talent op zich.

Tot slot nog even over de Olympic Family van 200.000 mensen, hoewel ik ook het onvoorstelbare getal van 400.000 ben tegengekomen. Hoe dan ook, de Spelen zijn nagenoeg onbeheersbaar geworden, en daarom ben ik zeer sceptisch over de volgende editie in Athene (laat staan over de Spelen in Nederland: een zotte gedachte). Vooruit, de WK in 1997 waren puik, maar toonden ook hoe tjokvol die Griekse stad is, met normaliter een warme, dikke deken smog erboven, en een volk dat veel te weinig Engels spreekt. Als er naast 11.000 sporters ruim het dubbele aan verslaggevers aanwezig is, kan het niet anders dan een keer spaak lopen. Dus als ik moet thuisblijven, heb ik daar volledig begrip voor. Overigens: met alle kanalen voorhanden, en de camera er bovenop, ziet u het hele evenement thuis nog altijd het beste! En wat betreft de fantastische sfeer die u dan mist, zoals in Sydney: wanneer kan een stad dit ooit weer brengen?

DE REDACTIE GEEFT DE PEN AAN ……… Arjen Grotenhuis

Hoi allemaal,

Ten eerste Petra bedankt (ahum, ahum) voor het neerleggen van de pen bij de groep Jongens C/Jongens D. Natuurlijk ben ik weer de eerste gelukkige om iets over mezelf te vertellen. Ik ben 14 jaar en zit in de 3^e klas Atheneum van het RSG Steenwijk. Ik woon sinds 4 jaar in Nijensleek. Ik heb ook nog een oudere zus en een jonger broertje. Voordat ik op atletiek kwam heb ik op voetballen gezeten. Ik zit nu ongeveer anderhalf jaar op atletiek en vind het nog steeds hartstikke leuk. De jongens C/D groep is ook een hele leuke groep. Mijn favoriete onderdelen zijn de loopnummers en discuswerpen. Ik probeer altijd twee keer in de week te trainen. Wedstrijden doe ik ook graag, hoewel ik nog wel aardig zenuwachtig voor die tijd ben. De thuiswedstrijden van Start vind ik het leukst, zoals de clubkampioenschappen en de crosslopen. De competitiewedstrijden zijn ook leuk omdat je dan punten voor je ploeg binnenhaalt en niet voor jezelf. Dit jaar hebben de jongensploegen de districtfinales nog gehaald, net zoals vorig jaar; de meidenploeg haalde zelfs de landelijke finale. Intussen heb ik de hardheid van het tartan van de nieuwe atletiekbaan al uitgetest en gekeken hoeveel wonden en korsten dat kan veroorzaken. Ik heb ook al tijdens de competitiewedstrijden naar de regels van de 800 meter gekeken, ze al overtreden dus ik weet nu precies hoe het niet moet. Na al deze gebeurtenissen heeft onze trainster Petra mij ontzettend goed psychologisch opgevangen. (Tja, dit moest er van Petra echt bij). Mijn overige hobby's zijn slagwerk (drummen, enz.) en een beetje computeren. Ik zit sinds mijn 7^de op drumles en bespeel daar veel slagwerk instrumenten. De pen geef ik nu weer aan de redactie en die mogen nu een nieuw slachtoffer gaan zoeken.

Groetjes, Arjen Grotenhuis

De redactie prikt elke maand een naam uit de ledenlijst. De gelukkige die voor het volgende clubblad iets van zichzelf of over iets anders mag vertellen is iemand die deze maand in de schijnwerpers van het kickboks-gala heeft gestaan, namelijk… Sabrina de Lange uit Tuk.

EEN BERICHT UIT LEKKERKERK d.d. 5 november 2000 door Hans Kuiper

Ha die Jan,

Jan, ik hoorde vanochtend een smeuïg verhaal dat ik je niet wil onthouden, en waar je vast weer een leuk stukje van weet te maken. Mijn atletiekvereniging hier in Lekkerkerk had bij de KNAU het boek "130 jaar atletiek" besteld en naar eigen zeggen keurig betaald. Na enige tijd van afwachten en ongeduldig naar de brievenbus heen en weer lopen werd de moed opgegeven en de telefoon gepakt.
Dus maar eens naar de KNAU gebeld en eens vragen of er misschien iets mis was gegaan met de distributie van het boek. Na het een en ander te hebben uitgezocht werd de beller ervan overtuigd dat het boek echt wel verstuurd was en dat het er eigenlijk al zou moeten zijn. Afwachten dus maar weer.
Echter, na het verlopen van de weken werden de bestuursleden weer onrustig en werd wederom de KNAU gebeld. Na de bekende vragen als ‘weet u zeker dat u het boek betaald heeft’ e.d., kreeg de KNAU-vertegenwoordiger een heldere ingeving en hij of zij ging de verzendbevestiging er even bijzoeken, en aldus geschiedde.
De verzendbevestiging kwam boven water, en ja hoor, inderdaad het boek was verstuurd naar AV Start en wel naar de secretaris, ene mevrouw R. Timmerman. Deze was natuurlijk niet bekend bij het bellende bestuurslid van AV Start Lekkerkerk. "En waar woont deze secretaris dan wel?" Jawel, in Steenwijk en de kwartjes begonnen te vallen! Het boek zal dus wel in Steenwijk liggen bij de secretaris van AV Start ’78…
De KNAU heeft inmiddels een nieuw exemplaar gestuurd aan AV Start Lekkerkerk. Dit hele voorval komt, zo zal later blijken, voort door een fout van de KNAU. Deze hebben maar 1 AV Start in hun ledenbestand en dit komt weer omdat de AV Start Lekkerkerk geen KNAU vereniging is, maar wel het boek heeft besteld. En bij de bestelling is men er dus klakkeloos vanuit gegaan dat het boek wel naar Steenwijk zou moeten.

Jan, blijf ik echter wel met een paar vragen zitten:

1. neemt de secretaris van AV Start ’78 wel vaker steekpenningen aan en dacht zij dat ook dit er weer 1 was?
2. haalt de redactie de pre historische verhalen ook uit dit op niet rechtvaardig wijze verkregen naslagwerk?
3. gebruiken ook meester Piet en bovenmeester Frans dit naslagwerk om hun leerlingen een beetje fatsoenlijk onderwijs te geven?

P.S. Vergeet vooral Alie niet de groeten te doen.

Beste Hans,

Eigenlijk sta ik niet te kijken van dit verhaal, want al eerder bleek de knulligheid rondom het bestellen van dit boek. Ik kende dit boek niet en zag het bij Hans Hes thuis liggen. Hans had dit bij voorintekening besteld. Ik toonde belangstelling waarop Hans mij een inlegvelletje uit zijn boek gaf waarop stond vermeld via welk rekeningnummer het boek was bij te bestellen. Om met jouw woorden te spreken, en aldus geschiedde.
Net voor ik onrustig werd waar het boek toch bleef, kreeg ik bericht van de bank. "Uw opdracht kan niet worden uitgevoerd omdat het rekeningnummer niet bestaat of niet hoort bij de rekeninghouder". Echter, een snelle vergelijking van de nummers op mijn opdracht en op het inlegvelletje wees uit dat deze nummers echt exact gelijk waren.
Toevallig viel een paar dagen later het tijdschrift van de KNAU in de bus en vond ik hierin het juiste rekening-nummer. Er bleken twee cijfers te zijn omgewisseld en dat maakt in deze digitale wereld veel uit! Overigens is het boek de moeite waard en zag ik o.a. de Tukse families De Jong en De Lange bij de voorintekenaars staan.

Dan jouw vragen Hans.
Vanzelfsprekend kunnen de vragen 1) en 3) het beste worden beantwoord door de betrokkenen. En wat vraag 2) betreft, daarvoor was ik juist bij Hans Hes om een plakboek op te halen, waaruit allerlei pre-historische feiten zijn te halen, zoals: "Bij de Expansieloop, een stratenloop over tien kilometer te Hoogeveen, liep Anne Bartelds uit Havelte in z’n eerste wedstrijd naar een tijd van 38.01"! Knap van Anne, vind je niet?

Hans, tot ziens (in het weekend van 25 november dus?) en ook de groeten aan Anneke, Jan

P.S. Zou het niet leuk zijn indien nog meer Starters uit Verweggistan deze pagina vullen? Hoe zou het bijvoorbeeld drs Jan Groen vergaan? Rijdt Jeroen Ritsema nog steeds slee? Wat spookt Denise Morris nu uit? En natuurlijk, hoe gaat het verder met Harry van Essen uit Grootebroek?

BELEVENISSEN VAN EEN TRAINSTER door Petra de Lange

Alweer de een na laatste Starter van het jaar 2000. Als we terugkijken hebben we als atleten en als vereniging een succesvol jaar achter de rug. Natuurlijk te beginnen met de opening van ons nieuwe clubhuis en met de deelname van de ploegen in het competitiestrijdgewoel. Ook met de komst van Wim v.d. Mark als trainer voor de senioren en als laatste nieuwtje de komst van Patrick die ook als trainer aan de slag gaat en een keer in de week de C/D groep van mij overneemt. Dus jongens opgelet de woensdagavondtraining vervalt, dat wordt donderdagavond. Ik hoop dat jullie veel plezier zullen hebben en natuurlijk doen jullie je best, ik verwacht gewoon niks anders.

Even wat heel anders als ik dit stukje aan het schrijven ben duurt het nog maar even voor wij ons feestje hebben voor de jongste jeugd. Op vrijdagavond hebben de pupillen uit Wolvega en Steenwijk een gezamenlijk Haloweenfeestje. Wat het gaat worden weet ik nog niet maar ik weet zeker dat er in de laatste Starter meer over het feest komt te staan. Voor de oudere jeugd is het de bedoeling dat er weer een surprise avond komt dus ga alvast bedenken wat je gaat maken en wat je wilt vragen.
Nu ik zo toch bezig ben kan ik wel eens even via de Starter vragen of er ouders zijn die zitting willen nemen in een jeugdcommissie. Hun taak zou dan zijn om eens in de zoveel tijd iets voor de jeugd te organiseren, deze activiteiten komen nu voor rekening van de trainers en die hebben niet altijd de tijd hiervoor. De hulp die aangeboden is bij het feestje van vrijdag 10 november geeft ons toch de hoop dat het wel op te starten moet zijn. De trainers zijn altijd bereid een helpende hand te bieden.
Zoals verderop is te lezen in de Starter komt 30 december ook met rasse schreden nader, en dan hebben we een activiteit voor de ouderen, gezellig na het lopen of wandelen hebben we een afsluitende avond in ons eigen clubhuis. Zo hebben alle groepen dit jaar toch een festiviteitje gehad. Ik schrijf met name alle groepen want 30 december is toegankelijk voor iedereen die een binding met Start heeft. Niet alleen de lopers maar ook de juryleden en de materiaalmensen zijn van harte welkom. Wel op tijd inschrijven graag.

Inmiddels is de eerste bosloop al geweest en ik moet zeggen, de deelname viel mij niet tegen. Er kunnen natuurlijk altijd meer lopers meedoen maar dat komt wel. Het zal iedereen opgevallen zijn dat er een aantal nieuwe gezichten meededen bij de jeugd en daar zijn Sybrand en ik heel blij mee want het ledenaantal in Wolvega en Steenwijk groeit bij de jeugd gestadig door. Bij de wat oudere groepen wil het niet zo erg, waarschijnlijk is het niet stoer om aan sport te doen als je op het voortgezet onderwijs zit. Daarbij komt nog dat atletiek een individuele sport is. We hebben wel de competities maar de rest doe je toch alleen. Doe je het goed dan doe je het zelf maar gaat het mis dan heb je het ook aan jezelf te danken. Je kunt dan wel gaan mopperen dat is goed maar denk er wel aan dat er andere mensen in de buurt staan en zij niet altijd gecharmeerd zijn van de woorden die over het veld rollen.
Tijdens de ouderavond heb ik proberen uit te leggen dat er een groot verschil zit tussen de atletiek en een ander soort teamsport. Door de verschillende aanvangstijden van een onderdeel bij een wedstrijd kan het gebeuren dat er al niet gezamenlijk naar de plaats gereden wordt. De tijd tussen de onderdelen is voor sommigen ook een probleem want er zitten soms grote periodes van rust tussen en ik heb soms het idee dat de begeleiders hier meer moeite mee hebben dan de kinderen zelf want zij brengen die tijd wel spelend door.
Ook werden er vragen gesteld over het douchen na afloop van de training, er kan en mag altijd gedoucht worden maar mijn ervaring is dat de ouders de kinderen direct meenemen naar huis omdat zij toch dichtbij wonen en vaak worden zij opgehaald door een ouder met nog enkele kinderen erbij omdat het in ene keer doorgaat wat andere sporten betreft, dus er geen tijd is om te douchen en de pubers willen alleen maar thuis douchen en alle aangeboden hulp van mijn kant wordt geweigerd. Maar voor alle zekerheid iedereen (de atleetjes) kunnen en mogen onder de douche.
De dag na de ouderavond was er een voetbalwedstrijd in Meppel waar wij moesten zijn voor de start van de Reest halve marathon en daar was nu precies zo’n voorbeeld wat ik bedoelde een pupillen wedstrijd dus 11 knulletjes en nu komt het er waren ook 11 vaders plus nog enkele dames voor begeleiding en dat is wat wij dus nooit tegenkomen bij atletiek. Een heel duidelijk beeld van team en individuele sport.

Aanstaande zondag begint de Friese crosscompetitie en daar doet wat jongere jeugd van ons aan mee, het is net als bij ons een serie van 4 lopen door geheel Friesland met name in Sneek en in Leeuwarden, Bakkeveen en in Appelscha. Een mooie omgeving om te lopen en om je club te promoten natuurlijk. Hopelijk kan ik in de volgende Starter iets lezen van een van de atleetjes die meegedaan hebben. Als laatste wil ik mijn dochter feliciteren met haar eerste overwinning als kickbokser. Ik weet dat het niets met atletiek te maken heeft maar de titel van dit stukje heet "de belevenissen van een trainster", nou ik heb wat beleefd dus het is volkomen legaal deze felicitaties. Voor nu veel succes iedereen bij de eerstvolgende wedstrijden en tot de volgende en tevens laatste Starter van dit jaar.

Op zondag 14 januari 2001 wordt in Egmond aan Zee weer de halve marathon gehouden. De laatste jaren zijn we hier met een bus naar toe geweest. Tot nu toe zijn er op vragen van de looptrainers nog maar een paar reacties gekomen. Nu nog veel te weinig om een bus te laten rijden. Mochten er nog deelnemers zijn, geef je dan zo snel mogelijk op bij Jebbe of Folkert. Bij voldoende deelname kan er nog een bus geregeld worden.

Rolien Duiven en Denise Morris vochten tijdens de clubkampioenschappen meerkamp bij de vrouwen senioren een verbeten strijd uit, die in het voordeel van Denise werd beslecht, al deed Rolien er nog alles aan om het anders te doen lijken...

	of was het nu zo:
Vrouwen: Rolien Duiven (2), Denise Morris (1)		Vrouwen: Denise Morris (2), Rolien Duiven (1)

(veel meer in de fotogalerij...!)