• VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel
• VAN DE BESTUURSTAFEL Ria Timmerman, secretaris
• VAN DE REDACTIE door Jan Driegen
• TRAININGSPAKKEN BESCHIKBAAR GESTELD DOOR...
• VAN DE KANTINECOMMISSIE + OPROEP BINGO door Rob van der Wel
• THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo
• LOPEN IN HERFST EN WINTER door Els Stolk, bondsarts KNAU
• DE DAG VAN DE BAANATLETIEK door Sybrand Sterkenburgh
• DE BESTE WENSEN van de Daltons
• 1ste SURVIVALRUN TE VOLLENHOVE door Jebbe Westerbeek
• FOTO'S ZEVENTIGER JAREN FEEST 23 november 2002
• DE JURYTRAP door Piet Hendriks
• START MET PRET door Sietske Sterkenburgh
• HONOLULU MARATHON door Jan Driegen
• GROTE CLUBACTIE trekkingsuitslag 14 november 2002
• VERJAARSKALENDER + NIEUWE LEDEN door Sietske Sterkenburgh

VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel

En weer is er een jaar voorbij. Ik hoop dat het een jaar is geweest waar jullie met tevredenheid op terug kunnen kijken. Een jaar waarin je sportief gezien datgene hebt bereikt wat je wilde bereiken. Dat je blessureleed hebt kunnen vermijden (in ieder geval zoveel mogelijk) en dat het je ook thuis en op het werk mee heeft gezeten.
Start’78 kijkt terug op een goed jaar. Zeer belangrijk is altijd de ontwikkeling van het aantal leden. Daar doen wij het immers allemaal voor. Welnu, er zit een flinke groei in de vereniging en dat willen wij graag ook zo houden. Vooral ook in ons jubileumjaar 2003! Dan bestaan wij immers 25 jaren en dat wordt dan ook gevierd.
Helaas is er ook een aantal leden (tijdelijk soms) moeten stoppen met de atletiek om gezondheidsredenen. Vooral die leden wens ik sterkte in de komende tijd en ik hoop dat het nieuwe jaar hen wat voorspoed brengt. Is er nog iets te wensen? Ja natuurlijk Wij zijn altijd op zoek naar extra goed gemotiveerde leden die ons willen helpen de club draaiende te houden. Mensen die als vrijwilliger deel uit maken van een van de commissies (maar dat hoeft niet altijd, je kunt af-en-toe eens gewoon wat helpen), mensen die jurylid willen worden, kortom mensen die de schouders er onder willen zetten. En je weet; meerdere schouders maken lichter werk…
Ik wens jullie allen een heel goed en sportief 2003, mede namens de andere bestuursleden.

VAN DE BESTUURSTAFEL Ria Timmerman, secretaris

Op 21 november werd er een extra algemene ledenvergadering gehouden. Dat was noodzakelijk omdat wij in het bestuur Frenk Wubben als nieuwe penningmeester wilden opnemen. Ondanks het feit dat iedereen altijd met van alles en nog wat druk is, werd de avond redelijk bezocht. Iedereen die gekomen is bedank ik daarvoor. Het was eigenlijk wel te verwachten. Frenk werd, nadat hij zich aan de vergadering had voorgesteld, met algemene stemmen gekozen tot nieuwe penningmeester.
Hartelijk gefeliciteerd daarmee Frenk en ik verwacht dat jij zeer spoedig jouw plek in het bestuur zult hebben gevonden. Verandert er dan ook iets met de komst van Frenk?
Ja, alhoewel je dat waarschijnlijk niet zult merken. Frenk is namelijk eigenlijk niet helemaal alleen gekomen… Wij hebben een ‘verduidelijkingsslag’ ingevoerd en verantwoordelijkheden herbenoemd. Het financiele gebeuren van de vereniging is wat uit elkaar getrokken en wordt in feite nu door 3 mensen uitgevoerd. Hoe zit dan dan?
Henk van der Veen is al jarenlang onze ledenadministrateur en dat blijft hopelijk nog vele jaren zo. Bij hem komen de nieuwe inschrijvingen en ook de afmeldingen binnen. Henk geeft per kwartaal de actuele stand van zaken door aan Hans Spitzen die vervolgens de incasso van de verschuldigde contributie verzorgt. Velen van jullie kennen Hans nog als atleet die buitengewoon goede prestaties leverde voor Start’78. Hij was ook jarenlang penningmeester en als zodanig lid van het bestuur.
De verantwoordelijkheid voor het totale financiele gebeuren ligt dan bij Frenk Wubben.
Het bestuur verwacht veel van deze nieuwe heldere werkwijze met duidelijke taken voor iedereen.
Tot ziens op de baan, in het bos of in het clubgebouw. Hopelijk ook op de Algemene Ledenvergadering die spoedig in het jaar 2003 zal worden gehouden.

VAN DE REDACTIE door Jan Driegen

TRAININGSPAKKEN BESCHIKBAAR GESTELD DOOR METSELBEDRIJF GEORGE MEIJERINK 30 november 2002 Foto: Sieb van der Laan

Metselbedrijf George Meijerink uit Oldemarkt heeft voor de 'loop-je-fit-groep' van atletiekvereniging Start'78 trainingspakken beschikbaar gesteld. Zaterdagmorgen 30 november 2002 werden voor het bouwwerk van architect Hetebrij, waar Meijerink en z'n mannen aan het werk zijn geweest, de pakken symbolisch overgedragen door voorman Thijs Stienstra aan bestuurslid Frenk Wubben van Start'78.

VAN DE KANTINECOMMISSIE door Rob van der Wel

Nou? Was dat een mooi feest of niet, dat 70-er jaren feest op 23 november. Met veel plezier kijken wij daarop terug. Het was vooral ook een feest omdat de zaal vol was! Precies goed. Niet te vol en zeker niet te leeg. Zo’n 45 mensen waren er en ik ben ervan overtuigd dat iedereen met genoegen terugkijkt. Wat een fijne muziek hadden ze toch in die jaren en wat kun je daar lekker op dansen. En wat leuk ook dat velen de moeite hadden genomen zich te kleden in de stijl van die gedenkwaardige periode. De prijs voor de leukst verklede vrouw ging naar Roelien Polinder die met haar oogverblindende creatie menig mannenhart sneller deed kloppen. Thijs Stienstra, die als Elvis Presley zijn opwachting maakte, liet dit keer de beurt van leukst aangeklede man aan Robert Zwerver en zijn kameraad, die als hippies kwamen en –nog net- geen stickie aan hun lippen hadden hangen.
Wat gebeurt er nog meer? Gelukkig: Peter Weerman is terug uit Bosnie en dat betekent dat de kantinecommissie weer op volle kracht verder kan. Er staat jullie ook in 2003 weer het een en ander te wachten. Ook is Nel terug van weggeweest. Verrassend? Ach, leuke verrassingen zijn altijd welkom. Soms lukt er iets ook wel eens niet helaas en dan sta je voor de keuze om door te gaan of er (tijdelijk?) mee te stoppen. Ik doel dan op de klaverjasavonden. Van het begin af aan heeft dat eigenlijk niet zo gelopen. Dat is erg jammer, want het was voor degenen die wel kwamen altijd erg gezellig en er waren ook altijd leuke prijzen te winnen. Wanneer je eigenlijk alleen maar terugloop ziet en er van de 2 tafels 6 plaatsen worden bezet door leden van de kantinecommissie en de andere 2 door mensen die eigenlijk niet eens lid van de vereniging zijn dan krabbel je eerst eens achter je eigen oren, vervolgens krabbel je bij elkaar achter de oren en tot slot stel je vast dat de bedoeling eigenlijk anders was. Dan moet er maar een punt achter worden gezet en dan zeggen wij: een volgende keer beter of anders.
Tot ziens in 2003. Voorlopig is de kantine geopend op de dinsdag- en de woensdagavond. In april kijken wij, of een ruimere openstelling gewenst is.

Eind maart organiseert de kantinecommissie weer een gezellige avond in de kantine waarbij een aantal rondes BINGO wordt gespeeld. Aan prijzen zal ook dan geen gebrek zijn alleen dit keer bepalen jullie grotendeels ZELF wat die prijzen zullen zijn…
Het is iedereen bekend dat er in vrijwel ieder huishouden wel iets aanwezig is, dat eigenlijk niet meer gebruikt wordt maar waarvan je het zonde vindt om dat zomaar weg te doen.
Het ‘ding’ krijgt dan ergens een plekje waar het jaren later nog staat zonder ooit nog gebruikt te zijn. Bij voorkeur op zolder of in de garage. Het zijn juist die dingen, die wij als prijzen willen hebben en beschikbaar willen stellen. Het mes snijdt dan aan 2 kanten. Jullie zijn (eindelijk) op een fatsoenlijke manier van die sta-in-de-weg af en Start’78 komt op een goedkope manier aan mooie prijzen! Waaraan kun je zoal denken?
Denk dan bijvoorbeeld eens aan dat extra koffiezetapparaat of aan dat dubbele brood-rooster. Maar ook een mooie vaas die je van oma hebt gekregen en eigenlijk niet zo mooi vindt of dat strijkijzer. Een espressoapparaat, een magnetron of handzaam bakoventje, een wandplaat of tuingereedschap, een ladekastje of kruimelveger, boeken of platen, misschien wel wat CD’s die je toch niet meer afspeelt. In principe zijn er geen beperkingen.
Er is wel een voorwaarde; het moet goed zijn. Geen rommel dus, dat gooi je maar weg…
Wanneer je iets hebt en beschikbaar wilt stellen, neem dan contact op met een van de leden van de kantinecommissie. Wacht daar dan s.v.p. niet te lang mee…

THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo

Naar Duinrell, weekendje Ameland, zeventiger-jarenfeest, jeugdfeestavond, Chinees eten, komen jullie nog wel toe aan jullie oorspronkelijke doelstelling, zoals die ongetwijfeld ergens staat vermeld? Met belangstelling hebben we onder meer jullie Amelandverhalen gelezen. We misten wel een pikant puntje, want Boer Berenburg nieuwste vriendin Suzanna komt er toch vandaan? Niets van gehoord! Wat betreft jullie zeventiger-jarenfeest vernamen we dat er nogal wat verklede gasten van de partij waren. De Hippies, Roelientje P., etc. Taxi-Hans-I was een van de uitzonderingen. Toch had hij een grote mond dat hij z'n Adamskostuum had meegenomen, maar hij wilde dit niet aantrekken. Zwak, zwak, zwak…
Op een of andere manier doet ons het voorgaande denken aan de Zevenheuvelenloop. Deze was dit jaar namelijk topless. Geen wonder dat er verscheidene Starters van de partij waren, om vervolgens teleurgesteld te bemerken dat met topless slechts werd bedoeld dat de buitenlandse top afwezig was… Wel verwonderde het ons dat jullie eigen Treesje van Veen slechts vier heuvelen had geteld. Is zij de vrouwelijke tegenhanger van afsnijder Joop Boomsma? Was er soms een kortere weg tussen start en finish en daarmee haar snelle tijd verklaard? Volgens de uitslagenlijst waren zeker Benny van Overvelde en Marion Sloot-Weg voor hun doen erg snel. Boze tongen beweerden dan ook dat slechts hun startnummers hadden deelgenomen. We laten dit uitzoeken (heeft Start daar een commissie voor?) en dit geldt zeker voor de ontknoping van de LA-competitie! Want zie je wel, de Lange Jan doet de puntentelling en… Jan werd eerste en Sabrina is de dochter van zijn vrouw Petra van Jan van Petra en… werd óók eerste!!!
Een opvallende wedstrijd in die LA-competitie was trouwens de Fish Potato Run. Daar waren 500 lopers gepland, maar vanwege het grote contingent Starters kwamen er 700 opdagen! Of kwam dit vanwege de gratis zak aardappelen bij de finish? In elk geval zorgde de grote deelname voor een probleempje voor de aankomstjury en de uitslagverwerking vanwege de vollopende fuik bij de finish. Zou het niet slimmer zijn de toeloop te reduceren of in ieder geval te spreiden door volgend jaar de zak piepers minstens al halverwege uit te reiken?

Maar even serieus, er moet ons nog meer van het hart over die LA-competitie. In zekere zin is het jammer dat dit clubkampioenschap, want daar gaat het toch om, niet bepaald wordt door één beslissende wedstrijd over bijvoorbeeld 15 km en daardoor minder aandacht krijgt dan het clubkampioenschap meerkamp. Herinneren we ons niet van vroeger de grote koppen in de krant als "Heer Gaaikema kampioen op de lange afstand"? Waarom nu geen krantenkop als "Heertje Postma en Dalton Wolter William óók clubkampioen"?
O ja, toch nog even terug naar die Zoveelheuvelenloop. Het was toch weer aardig te vernemen hoe jullie onderlinge rivaliteit in elkaar steekt. Zo kreeg Kallenkoter Kees een flinke mentale klap te verwerken toen uiteindelijk bleek dat hij netto met wel 5 volle seconden het loodje moest leggen tegen de ontketende mededorpeling Annie Vrieling.

Weten jullie allemaal dat Harmen Bakker uit Kraggenburg voor zijn huis een geluidswal heeft opgeworpen? Tenminste dit wordt door menigeen gedacht. Bij nader onderzoek blijkt echter dat hij uit nostalgische overwegingen gewoon achter een dijk wilde wonen, net als in zijn voormalige woonpaats Blankenham. En nu we het toch over ruimtelijke ordening hebben of wat daarvoor doorgaat, bij dorpsbelang Kallenkote is een verzoek binnengekomen om behalve bij het dorpshuis, volgend jaar ook een gekleurd-glascontainer te plaatsen ter hoogte van het Oerthepad, daar uit onderzoek zou zijn gebleken dat de grootste klandizie uit deze buurt moet komen…
Opvallend deze maand was de reis naar de Honolululu-marathon van Taxi-Hans I, Boer Berenburg, Mother Mary en opa Jan Driessen. Mother Mary’s droom kwam dus eindelijk uit, maar niet eens tot onze verbazing ook die van de organisatie! We hoorden namelijk vertellen dat, toen Mother Mary bij de bus arriveerde die haar persoonlijk naar de start zou brengen, door een van de organisatie-mensen duidelijk in extase werd geroepen: ‘Is Mary there?’

Was Harmen Bakker in Cambodja? Was het voor opa Jan Driessen in Honolululu zelfs te warm voor een korte broek (om met de Jonge Kitty te spreken)? Snelle Klaas Haan verdubbelt zijn huis dankzij gewonnen prijzengeld. Gaan Addy Ritzen en Riki Broertje samenwonen onder één dak of wordt het toch gewoon LAT? Dit en nog veel meer van die altijd weer verrassende Start-nieuwtjes in de komende edities van uw eigen cluborgaan!

Beste redactie, wij danken u voor plaatsing van dit stukje in uw blaadje, wensen een ieder het allerbeste, enne... doet u toch vooral deze keer jullie gloednieuwe penningmeester Frenk van the Outsiders de hartelijke groeten! 

DE DAG VAN DE BAANATLETIEK door Sybrand Sterkenburgh

Op zaterdag 9 nov. werd voor de tweede keer de dag van de baanatletiek georganiseerd. Samen met de familie de Jong en Jan de Krijger was start wederom weer goed vertegenwoordigd. Jammer was wel dat Tineke Jonkman deze dag moest missen.
De dag werd ingeluid door Theo Reitsma. Hij gaf een kleine terugblik van de situatie zoals die er twee jaar geleden voorstond. Deze was toen niet zo goed, bijna zorgwekkend. Een grote afname in leden en dit voornamelijk in de categorieën B-junioren en senioren met wedstrijdlicentie. Nu twee jaar later, is deze situatie een beetje gestagneerd. We kunnen dit als een positief bericht melden, want de baanatletiek is over het algemeen weer aan het groeien. Met name in de jonge leeftijdscategorieën. Ook bij start kun je deze ontwikkeling goed zien, kijk maar eens naar de afgelopen boslopen. De uitslagen staan weer vol met pupillen.

De afsluiting van deze dag werd gedaan door de cabaretier en marathonloper Dolf Jansen.
We hebben hier een inspirerende dag beleefd en hebben weer volop ideeën opgedaan. We zullen blijven proberen om de baanatletiek in start ’78 te laten groeien. Voor vragen of meer informatie kunt u altijd bij een van ons terecht.

1ste SURVIVALRUN TE VOLLENHOVE door Jebbe Westerbeek

September: de Steenwijker Courant meldt, zaterdag 9 november de eerste survivalrun in Vollenhove. Direct ontspringt bij mij de gedachte hier doe ik aan mee. De week voor de start heb ik mij aangemeld. Je kon je opgeven voor een 6km en een 14km run. Ik wilde het spektakel meemaken, ruiken aan de survivalrun en heb mij opgegeven voor de 14km run.
Zaterdag 9 november 2002 om 11.20 uur. Het weer is goed en vol goede moed reis ik om 09.30 uur af naar Vollenhove. Bij het afhalen van het startnummer met shirt en armbandje passeer ik een bord waarop de wedstrijd aangegeven staat (parcours + hindernissen). 35 hindernissen op een traject van 14km zal ik moeten afleggen, en het liefst zo snel mogelijk. Omrekenend is dit elke 400m een oefening. Wanneer je een oefening niet haalt is het exit wedstrijd en inleveren van je armbandje. Het is eigenlijk een wedstrijd binnen een wedstrijd. Lezende de oefeningen denk ik yes dit is een survivalrun leuk mee te doen, een wedstrijd voor de diehards onder ons, zandzakken lopen, veel klimmen in touwen en netten, door grachten waden, kanalen oversteken, door sloten lopen, door duikers heen onder de weg door, pijl en boog schieten, kanoën, kortom veel oefeningen waar het op kracht en techniek aankomt.
Om 11.20 uur start ik met een groep van zo`n 15 personen nog niet echt bewust van wat me te wachten staat. Maar dat verandert zeer snel. Na ± 1km afgelegd te hebben heb ik al een nat pak opgelopen, 2 touwhindernissen gehad en een parcours afgelegd met een zandzak. Ik vervolg mijn weg. Ik heb 25 oefeningen vol kunnen houden ± 11km, waarbij ik bij de 26^ste oefening uit de touwen viel. Deze oefening noemen ze de Chinese muur, 9 touwen op rij waar je door heen moet klauteren. Halverwege waren mijn krachten dusdanig uitgeput dat ik hier uit de touwen viel en mijn armbandje heb ingeleverd. ( Je mag zo vaak je wilt de oefening overdoen totdat je hem wel haalt, maar na deze wacht er weer een volgende.) Dus voor mij exit wedstrijd en heb het traject vervolgt en de oefeningen verder overgeslagen en bereikte na 2½ uur de finish.

Ik ben geslaagd in mijn opzet om te ruiken aan een survivalrun, niet geslaagd in het "volbrengen" van de wedstrijd, maar het was zeer zeker de moeite waard. Een vervolg zit er zeker in. Ongetraind een zeer zware wedstrijd, het komt veel aan op armkracht en techniek. Om de wedstrijd te halen is een gedegen voorbereiding noodzakelijk.

FOTO'S ZEVENTIGER JAREN FEEST 23 november 2002

Nolda in de stijl van de jaren 70	Rob en Gert Jan, de barmannen, waren ook gepast gekleed
Zonder pruik was Elvis herkenbaar als Thijs	Hadewych en Nel: ladies in jeans

Goedlachse Marrie

Rudy Wanders ook al van de partij

Rolien met bloemenkrans, hippy Robert en Fleur, die altijd al bloem is, dus zichzelf mag blijven

DE JURYTRAP door Piet Hendriks

Dit is de derde Jurytrap, een maandelijks artikel in de STARTER met wetenswaardigheden, belevenissen, reglementswijzigingen en vragen voor en door juryleden.

Om wat meer begrip te krijgen voor de diverse topjury-functies is het nu de beurt aan de microfonist. Een functie waarvoor binnen de KNAU net als voor de andere topjury-functies een opleiding is vereist met mogelijkheid van groei van regionaal tot gewestelijk, nationaal en internationaal niveau. Een functie bovendien, die op het eerste gezicht niet zo erg moeilijk lijkt. Maar dat blijkt ontzettend tegen te vallen. Geef iemand een microfoon en laat hem/haar iets in het openbaar vertellen. Negen van de tien keer zal men weigeren en de microfoon zonder iets gezegd te hebben teruggeven. Voor het geval er wel een poging wordt gedaan, is het resultaat over het algemeen zeer pover te noemen. Het blijkt slechts aan weinigen gegeven om in het openbaar en voor grote groepen zijn zegje te kunnen doen. Ook ik voel me wat onzeker als ik bij gebrek aan een microfonist op de baan een mededeling moet doen. Ik realiseer me dat op ik op dat moment duidelijk moet overkomen en begin al pratend na te denken over de volgende uit te spreken zin, daarbij gehinderd door een echo. Dat gevoel heb ik niet als ik voor een groep (vreemde) mensen sta. Het gevolg is dat de zin die ik op dat moment uitspreek niet genoeg aandacht krijgt en niet zelden ontspoort.

-Wat voor soorten microfonisten zijn er? Binnen de KNAU wordt onderscheid gemaakt tussen microfonisten voor de baan of voor de weg/cross. Voor beide doelgroepen kan men zich op niveau kwalificeren. We hebben ze allemaal wel gehoord: die microfonisten, die niet stil te krijgen zijn en maar door blijven ratelen en grapjes makend over hoe wereldberoemd de atleten wel niet zijn in hun eigen dorp, alles (ook onzin) weten over de atleten, het hebben over klapschoenen, boezemvriendinnen, etc. Dit komt met name voor bij microfonisten op de weg. Sommigen van hen zien zichzelf zelfs als een entertainer. Op de baan zou door de diversiteit van de baanatletiek zo’n eindeloze woordenstroom enorm storen en irritaties opwekken.
-Waaraan moet een microfonist voldoen? Gerelateerd aan het wedstrijdniveau (bij een regionale wedstrijd zijn de eisen niet zo hoog) dient hij te beschikken over een goede microfoonstem, algemeen beschaafd Nederlands spreken, verbaal kunnen improviseren, beschikken over voldoende vakkennis, parate kennis van het wedstrijdreglement op het niveau van wedstrijdleider-scheidsrechter en zich terdege voorbereiden op de onderhavige wedstrijd, zowel gericht op tijdschema als op deelnemers.
-Wat is de taak van een microfinist? In zijn algemeenheid zal hij over de nodige vakkennis moeten beschikken en is hij de assistent van de wedstrijdleider. Hij begeleidt de wedstrijdonderdelen te beginnen met een aankondiging en eindigend met de prijsuitreiking. Hij dient als eerste op de hoogte worden gebracht van wedstrijduitslagen, zodat hij deelnemers en toeschouwers actuele informatie kan verstrekken. Hij moet de organisatie helpen om de wedstrijd vlot en volgens het tijdschema te laten verlopen. Daarvoor dient hij nauw contact te onderhouden met de wedstrijdleiding, diverse jury chefs, startcommissaris, scoreborden, chef prijsuitreikingen, geluidstechnicus (muziek, tune voor prijsuitreiking) en mogelijke koeriers. Hij dient de toeschouwers te "coachen" bij het volgen van de wedstrijden door hen attent te maken op de verrichtingen van de deelnemers bij zowel de loop- als technische onderdelen. Ook geeft hij achtergrondinformatie over deelnemers, wedstrijdonderdelen en reglement en informeert hij deelnemers over behaalde prestaties, het aan de start verschijnen en het verstrekken van informatie en dat alles op een niet storende manier. Hij doet ook interviews met sommige deelnemers en met name bij weg/cross wedstrijden dient hij informatie te geven over het parcours, aantal te lopen rondes en tussentijden op markante punten in de wedstrijd.

We staan voor het nieuwe (jubileum)jaar en ook dit jaar weet de KNAU, in navolging van de IAAF, ons per 1 januari 2003 te verblijden met wijzigingen in het wedstrijdreglement. In de vorige JURYTRAP heb ik het al gehad over het aantal toegestane valse starts. In het nieuwe jaar moeten de uiteinden van (pols)hoogspringlatten halfrond zijn en de plasticinerand bij het verspringen onder een hoek van 45° worden aangebracht (i.p.v. 30°). De sector bij het kogelstoten, discuswerpen en kogelslingeren wordt (uit veiligheidsoverwegingen) verkleind van 40° naar 34,92°. Daartoe dient ook de discuskooi te worden aangepast, evenals het stootblok bij het kogelstoten.

Het loopt nog steeds niet storm, doch ik hoop toch eens een paar vragen over juryzaken van lezers te kunnen beantwoorden. Die vragen kun je stellen aan: Piet Hendriks Bergsteinlaan 48, 8334MP Tuk (piet.hendriks@hi.nl), of via de redactie van de STARTER. Ook reacties zijn van harte welkom.

HONOLULU MARATHON door Jan Driegen

Reeds in 1995 tijdens de marathon van New York kwam naar aanleiding van verhalen van enige mede-pretmarathonlopers de toen nog wilde gedachte bij ons op ook eens de marathon van Honolulu te lopen. We, dat wil zeggen de lopers Folkert, Marrie en Jan en supporter Alie wisten toen nog niet dat die gedachte zeven jaar later werkelijkheid zou worden. En inderdaad, inmiddels aangevuld met loper Hans en supporter Rinske, vlogen we na een voor zover mogelijk gedegen marathonvoorbereiding op dinsdag 3 december 2002 het grote onbekende en verre avontuur tegemoet.
Overigens hadden we bij Jan Doets America Tours geboekt voor een half georganiseerde reis, d.w.z. vliegtickets, hotels, transfers en de inschrijving verzorgd en zoek het verder zelf maar uit hoe het werkt. Niets mis mee. Een geheel georganiseerde reis bij een van de meer gespecificeerde marathon touroperators kost zo maar €300 p.p. meer omdat je dan onder meer de meereizende reisleider, trainer en fysiotherapeut moet betalen. Later zouden we een Nederlander ontmoeten die op zijn beurt goedkoper uit was dan wij. Hij wilde het er niet op wagen dat Jan Doets pas 6 weken voor de marathon zekerheid gaf over het doorgaan van de reis en ondervond dat via internet behalve uiteraard de boekingen voor de vliegreis en de hotelovernachtingen, óók een startbewijs kon worden aangevraagd.

De heenreis en de dagen vooraf
Na een overstap in Washington en een overnachting in Los Angeles landden we netto 17 uur vliegen later de andere dag (maar vanwege 11 uur tijdsverschil met Nederland naar ons gevoel eigenlijk al donderdag) op Honolulu International Airport, gelegen op het eiland Oahu, een van de vele eilanden van de Hawaii-archipel middenin de Grote of Stille Oceaan.
Gewend aan de winter thuis sloeg de vanwege de wind toch niet overdreven aanvoelende hitte van 25 à 30 graden als een warme deken om ons heen, evenals de bloemenkrans van echte orchideeën volgens de traditie bij aankomst op Hawaii. Verkouden en wat grieperig vertrokken uit Nederland zou dit letterlijk en figuurlijk warme welkom (Aloha op z’n Hawaiiaans) me hopelijk goed doen!
Om bij te komen van de reis en te acclimatiseren restten ons nog ruim drie dagen voor de marathon op zondag. Maar wat is onder deze omstandigheden een ideale voorbereiding op de marathon als je daar op dat verre eiland voor de eerste en waarschijnlijk ook laatste keer ook nog wat toeristisch wilt rondkijken? Tot die bewuste dag vermaakten we ons prima met een eerste verkenning van Waikiki waar ons hotel was gelegen, het ophalen van de startnummers in Honolulu, een bezoek aan Waikiki Beach op loopafstand van het hotel, een rondrit op Oahu (de Circle Island Tour, welke de werkelijke schoonheid van het eiland liet zien) en een wandeling in Honolulu (in het Ala Moana Park in het startgebied van de marathon, langs de havens, door Chinatown en Downtown), waarbij we constateerden dat op 5 december deze stad al geheel volgens de Amerikaanse gewoonte in de ban van het naderende kerstfeest is.
Wel passend in de voorbereiding vormde woensdagavond een duurloopje van krap een uur. Wetende dat je voor het lopen van een goede marathon topfit moet zijn, was deze op z’n zachtst gezegd niet bevorderlijk voor m’n zelfvertrouwen. Lag mijn moeizame gestuntel aan de reis, het onwennige klimaat of toch aan m’n verminderde conditie, gezien de betere indruk die Folkert, Hans en Marrie op me maakten? Op die vraag kwam een antwoord gezien een opkomende algehele spierpijn in de benen en rugpijn. Nog twee tot drie dagen voor de marathon! Zou zelfs een start op zondag wel mogelijk zijn? Een pil en een tweede duurloopje vrijdagavond gaven wat meer vertrouwen en in de loop van zaterdag leken de problemen te zijn overwonnen.

De start van de marathon
Zondag 8 december, de grote dag! Gezien de vroege start reeds om 5 uur ’s ochtends (vanwege de gebruikelijk snel oplopende temperaturen), besloten we om 2 uur op te staan en om half 3 te vertrekken naar het finishgebied in het prachtige Kapiolani Park, slechts een kwartiertje wandelen vanaf het hotel. Vandaar werden we vlot met een bus vervoerd naar de start in Honolulu. Daar stonden we dan een kleine twee uur voor de start. Hoewel qua spreiding de organisatie dat wellicht anders ziet was onze vroege komst vanwege de ruime opstelmogelijkheden eigenlijk niet nodig geweest.
Na wat heen en weer geloop naar de wc’s, wat eten en drinken vooraf, een langslopende fotograaf en gebabbel met andere lopers was de wachttijd toch zo verstreken. Folkert en Marrie uit het oog verloren, kropen Hans en ik nog een startvak naar voren. Marrie zou wat naar achteren lopen naar een qua verwachte eindtijd bij haar horend vak. Zou Folkert helemaal vooraan staan? Tijdens een toespraak in het Engels en in het Japans (zeer veel Japanners waren ingevlogen door hoofdsponsor JAL) en het Amerikaanse volkslied, was Hans stiekem(?) nog een paar rijen naar voren geschoven. Na het startschot was ik hem dan ook gelijk kwijt en dat zou zo blijven. Achteraf bleek Hans over een grasstrook zonder moeite een groot deel van de langzamere lopers voor ons te hebben gepasseerd. Gelukkig maar! Daar hoefde ik mij in een ongelijke concurrentiestrijd geen zorgen meer om te maken. Begeleid door een prachtig vuurwerk werden te midden van de massa mijn eerste meters ingezet. Maar ook voor mij kwam na enkele honderden meters op de brede Ala Moana Boulevard ruimte genoeg om ongehinderd en volop door te lopen. Maar wat heet volop toen al spoedig bleek dat er op deze beslissende dag niet meer dan een bescheiden tempo inzat? Plotseling schoot Folkert voorbij! Hij stond dus toch bij de start bescheiden wat verder achteraan. Uit zijn commentaar achteraf bleek hij bovendien niet eens het startschot te hebben gehoord, had nog naar het vuurwerk staan kijken en pas toen opgemerkt dat de meute zich langzaam in beweging zette, daaruit concluderend dat het al begonnen was!

De eerste halve marathon
De eerste anderhalf uur liepen we in het donker, maar daar de eerste 10 km door Honolulu gaan, niets meer en niets minder dan een grote Amerikaanse stad, was dit geen enkel bezwaar. Nabij de 10 km zouden Alie en Rinske staan en strategisch liep ik in het midden van de weg om een eventuele foto een kans te geven. Ja, daar stonden ze, even een opgewekt gezicht trekken en... flits! Ondertussen liet de 10 km-tussentijd een alleszeggende 54 minuten zien. Een 30 km duurloopje naar Appelscha drie weken geleden verliep elke 10 km sneller, maar er zat vandaag niet meer in. Bevreesd voor de warmte had ik vooraf veel gedronken en moest binnen de volgende vijf kilometer twee keer plassen. Achteraf teveel gedronken misschien want de warmte viel ook na zonsopkomst erg mee. Na onze komst op Hawaii had een koufront zich van het eiland meester gemaakt en dat betekende zo bleek vandaag een maximale temperatuur van even boven de 20 graden, door de stevige wind gevoelsmatig nog wat lager, en af en toe viel er zelfs een spat regen. De weersomstandigheden vormden dus weinig excuus voor een matige tijd. Dat bleek wel, naast mijn conditie, te gelden voor het parcours. Op een enkele steile helling op de flanken van een vulkaan hadden we gerekend, maar op het traject in de stad na, behoorde verder alles naar onze mening minstens tot de categorie ‘vals plat’. Een buitenlander beoordeelt dit dan nog gewoon als vlak.
Eerlijk gezegd, viel me de schoonheid van het parcours wat tegen. Weliswaar lagen buiten de stad ook enkele exotische kilometers en liepen we door een chique ‘filmsterren’wijk, maar vele kilometers werd er gelopen op de helft van een vierbaans snelweg.

De tweede halve marathon
Op het halve marathonpunt bedroeg m’n tijd 1.56 en drong tot me door dat voor het eerst een negatief persoonlijk record van boven de vier uur tot de mogelijkheden behoorde. Toch hoopte ik voor de tweede helft op een vlak schema die mij voor dit onheil zou behoeden, te meer daar we na dit punt een lus zouden ingaan en vervolgens eerst op dezelfde weg teruglopend windvoordeel zouden krijgen. Vlak voor het ingaan van deze lus om Hawaii Kai van zo’n vier kilometer, kwam ik Folkert tegen. Makkelijk te onderscheiden die oranje shirts die we hadden aangetrokken, maar liever had ik Folkert niet gezien, want hij was me dus zo’n stuk voor. Zonder plaspauzes had ik hem gemist! Hans zag ik niet. Hij zat dus nog ergens in de lus maar ik kon slechts raden waar hij precies zat.
Eenmaal zelf teruggekomen uit de lus vormden de vele tegenliggers op de andere rijbaan een welkome afleiding en daarbij probeerde ik Marrie eruit te pikken. Dat lukte niet. Zij was dus al voorbij en deed het dus goed, gezien haar lang niet optimale aanloop naar de marathon toe vanwege blessureleed. Dat er veel lopers voor je zitten, maar veel en veel meer lopers achter je, bleek uit de grote aantallen tegenliggers in de volgende 4 mijl. Wel gingen de (hard)lopers aan de overkant langzamerhand over in (snel)-wandelaars. De Honolulu Marathon is een echte volks-marathon en de limiet is de tijd van de laatste loper... Deze tijd bleek later ruim 14 uur (!) te zijn, dus is hier meer van slenteren sprake, al hoewel ik de laatste lopers ervan verdenk, dat zij onderweg ergens een eettent zijn binnengelopen.
Terugkomend op mijn hoop op een vlak vervolg, geografisch klopte dit al niet, maar qua tijd ook niet. Zonder de man met de hamer tegen te komen en zonder kramp (o wat zijn we ineens weer positief) zakte het tempo toch geleidelijk verder in en begon ik achterom te kijken of Marrie nog vanuit de achtergrond op kwam duiken om eventueel gezamenlijk verder te lopen. Ondanks dat mijn laatste 10 km in dribbelpas verliep en elke drinkpost (waarvan er vele zijn) mede door de opstoppingen aldaar wandelend werd gepasseerd, kwam Marrie niet opdagen, maar bleef, zo bleek later, op een 14 minuten steken.

De finish van de marathon
De laatste kilometers herkende ik van onze duurloopjes vooraf. Mentaal een opsteker en zowaar versnelde de pas. In tegenstelling tot de stadsmarathons New York, Berlijn en Rotterdam was op het hier merendeels landelijk parcours weinig publiek, maar op het laatste rechte eind stond het vol met supporters. Ook mijn eigen supporters Alie en Rinske zag ik staan en… Folkert! Hij was natuurlijk al lang binnen, had het hele finishgebied al doorlopen en van alles in ontvangst genomen van een schelpenketting, eten en drinken tot en met een medaille en T-shirt.
De finishlijn passeerde ik in 4 uur en ruim 11 minuten. Een illusie armer en een ervaring rijker. Moest ik ontevreden zijn over het teleurstellend resultaat of tevreden dat het uitlopen van een marathon alsnog weer was gelukt en sowieso tevreden dat we dit weer allemaal hadden mogen meemaken?
Vlak na de finishlijn passeerde ik een brede rij douches. Deze keer niet echt nodig daar het geen hete marathon betrof, maar om het allemaal te beleven liet ik me even helemaal nat regenen. Alie, Rinske en Folkert waren niet meer op hun plek te vinden. Hans en Marrie, die inmiddels ook binnen moest zijn, waren op het grote terrein ook niet te vinden, dus wandelde ik terug naar het hotel en trof de een na de ander aan met elk hun eigen verhaal.

Evaluatie van de anderen
Folkert was tevreden. Hij was topfit en zijn inschatting dat de omstandigheden ongeveer tien minuten extra kostten ten opzichte van zijn potentieel te lopen tijd acht ik reëel. Dat hij in de laatste kilometers, zelfs inclusief zijn specialiteit de afdaling, het wel geloofde zegt genoeg.
Hans was niet tevreden. Hij wilde binnen de 3.30 lopen en dat is hem niet gelukt. Toch moet hij tevreden zijn, want hij is door blessureleed van ver gekomen en hij heeft, al ontkent hij dat zelf, eruit gehaald wat erin zat want het zag hem ‘zwart voor de ogen’. Zijn verschil met Folkert is ook reëel. Maar misschien toont Hans zich met zijn geklaag een echte loper?
Marrie heeft met haar beperkte voorbereidingstijd naar haar mogelijkheden gelopen en het meest positieve is dat zij geen kwalijke gevolgen heeft overgehouden en op de weg terug lijkt! Sabrina, Aetske, Riki en Trees zijn dus gewaarschuwd!
Nog aardig te vermelden is dat Folkert terug in het hotel met het thuisfront belde en snel bemerkte dat zij ginds meer van tijden en tussentijden op de hoogte waren dan wijzelf. De resultaten van de lopers werden namelijk on line op internet doorgegeven en zo konden de mensen thuis ons onderweg live volgen en wisten ze precies waar wij onderling zaten. Zal ik de eenmalige chip die we mochten houden maar vernietigen om te voorkomen dat mijn gangen blijvend worden gevolgd?

Na de marathon en de terugreis
De zondagmiddag brachten we luierend door aan het strand en bekeken daarna nog enkele finishers. Op de overige resterende dagen haalden we ons finisherscertificaat op, beklommen de dode vulkaan Diamond Head, zwommen en snorkelden aan de schitterende Hanauma Bay, liepen de Maikiki Trail (een pad door het regenwoud), bekeken in een van de vele winkelcentra een hula-show, waagden ons nog aan een ‘herstel’duurloopje van een kilometer of tien en bezochten we het Arizona Memorial in Pearl Harbour (waar de Japanners in 1941 de Amerikaanse vloot aanvielen). Bij dit laatste bezoek was het wel opmerkelijk dat daar slechts weinig Japanners waren, terwijl zij elders in Honolulu erg veel te zien zijn.
Tenslotte bracht een vlucht met United Airlines in omgekeerde richting maar zonder overnachting, ons van woensdagavond tot en met vrijdagmorgen in drie etappes exact volgens schema weer thuis. Leve de jetlag van 11 zoekgeraakte uren, leve het temperatuursverschil van 33 graden, maar erg mooi was het allemaal wel! En het was bijzonder aan de andere kant van de wereldbol even tegenvoeter te zijn van al die andere Starters…

Op Honolulu International Airport werd ook de met ons meegereisde Starter van een bloemenkrans voorzien	De vier marathonlopers Jan, Marrie, Folkert en Hans bovenop de vulkaan Diamond Head met op de achtergrond het Kapiolani Park (het finishterrein), de regenboog en Waikiki Beach

Het clubblad maakt wat mee: ook in Pearl Harbour werd de Starter gelezen!