• VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel
• VAN DE KANTINECOMMISSIE door Rob van der Wel
• VAN DE REDACTIE door Jan Driegen
• THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo
• VAN DE SPONSORCOMMISSIE door Roel Boers
  • Leden van Start '78 opgelet
  • Oproep
• GELEZEN OP...
• Op de loop voor het huwelijk door Ysbrand Visser
• Uit het gastenboek van de website van Start '78
• UIT DE PRE-HISTORIE VAN START'78 (17) door Jan Driegen
• KORTADEMIGHEID BIJ INSPANNING door Els Stolk, bondsarts KNAU
• de 7de "30 VAN DE 30ste" die op de 29ste was door Jan Driegen
• FOTO'S VAN "DE 30 VAN DE 30ste"
• EEN BERICHT UIT LEKKERKERK door Hans Kuiper
• START MET PRET door Sietske Sterkenburgh
• BELEVENISSEN VAN EEN TRAINSTER door Petra de Lange
• VERJAARSKALENDER door Sietske Sterkenburgh
• DE REDACTIE GEEFT DE PEN AAN... Jaap van Weenen
• EEN REACTIE OP DE DROPPING van "Groep Akke"
• EGMOND HALVE MARATHON door Jan Driegen
• FOTO'S BUSREIS EGMOND HALVE MARATHON
• LANGE-AFSTAND-COMPETITIE 2002 door Jan de Lange

VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel

VAN DE KANTINECOMMISSIE door Rob van der Wel

Wij zijn op 15 januari weer bij elkaar geweest en hebben een groot aantal zaken met elkaar besproken. Helaas is het zo, dat wij hebben moeten besluiten dat de kantine op dinsdag- en donderdagavond NIET meer open is. Dat besluit hebben wij genomen omdat er vrijwel geen vraag was naar kantine-produkten. Oftewel, de kantinemedewerker had vrijwel niets te doen en dan is het natuurlijk niét erg prettig werken !
Jammer, we hebben het ruim een jaar geprobeerd maar het is niet anders. In ieder geval voorlopig. Op maandag- en woensdagavond blijven we wél gewoon open. En dan natuurlijk tijdens de wedstrijden en de andere evenementen die wij organiseren, zoals iedere 2e vrijdag van de maand KLAVERJASSEN. Maar ook (en dat verzacht misschien de pijn van het sluiten op dinsdag en donderdag) gaan wij het volgende organiseren (noteer de data alvast in je agenda !):

• Op 13 april een "Golden Memory" feest met muziek uit de jaren 60 en 70;
• Op 25 mei een BINGO;
• Op 17 augustus een "Country en Western" dag.

THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo

We ontkomen er niet aan nog even terug te gaan naar vorig jaar. De in december reeds besproken speurtocht had nogal een nasleep. We stelden dat Chris van de Wegenwacht avonden op de training afwezig was, nadat hij met zijn harem aan die dropping had deelgenomen en dat hij misschien van zijn eigen vrouw de deur niet meer uit mocht. Toen Chris afwezig bleef, kwamen zijn dames met een andere verklaring. Hij zou ziek zijn geworden omdat er NIETS gebeurd was! Goed, dan meteen een andere rectificatie, dan hebben we dat ook weer gehad. Kittige Kitty nam ons kwalijk dat we stelden dat zij moe was en toen in de brandnetels kwam te zitten. ‘Ik was helemaal niet moe! Wil je dat wel even corrigeren?", zo sprak zij ons vermanend toe. Okay, wij wilden haar in bescherming nemen, maar als zij niet terugdeinst voor de hele waarheid, dan zal ze ‘t weten ook:

Zo, die zit! Over naar een ander onderwerp. Jullie hebben ook weer een "30 van de 30ste" gehad? Volgens onze inlichtingendienst is die tamelijk gladjes verlopen, hoewel dit ook een dubbele betekenis heeft. Zo zouden een Coopertest en een bosloop van jullie dermate gladjes verlopen, dat zij juist door de gladheid werden afgelast… Maar ter zake. Uit een evaluatie van de "30 van de 30ste-2000", was gebleken dat Kallenkoter Kees tijdens de finale zulk een slechte benen had, dat hij het bijltje erbij neer dreigde te gooien. De Lange Jan sprak toen tot hem de historische woorden: "Als je NU stopt dan heb je het NIET gehaald". Dit sleepte Kees door de laatste van 30 lange kilometers, die volgens eigen zeggen moeizamer waren dan in zijn tot nu toe gelopen marathons! Die ellende had mede-Kallenkoter Globe Loper Annie Vrieling zich toen zo aangetrokken, dat zij de organisatie van de "30 van de 30ste-2001" dringend verzocht aan Kees een persoonlijke ‘mental coach’ toe te wijzen in de persoon van opa Jan Driessen. Het resultaat? Verbluffend! Kees vloog! We zijn benieuwd hoe dit zorgenkind aan het eind van dit jaar 2002 wordt aangepakt!

Een ander hoogtepunt was natuurlijk de busreis naar de Egmond Halve Marathon. We gaan er maar vanuit dat hierover elders meer staat geschreven, maar vernamen al dat in de bus de première viel te beleven van het zangduo ‘Jan & Aetske’. Het scheen nog geen hoogstaand optreden te zijn geweest, maar zoals jullie weten ‘oefening baart kunst’, dus wie weet wat er volgt, en laten we wel wezen, van ‘Jan en Zwaan" wordt al lange tijd niets meer vernomen, dus zijn we wel weer eens toe aan vernieuwing… Tegen de kerst een CD-tje?

Dacht Harmen Bakker, toen hij de klok van het gemeentehuis van Steenwijk in de lucht zag hangen, dat de maan ook een uurwerk heeft? Heeft Treesje van Veen nu vaste baan in datzelfde huis? Bleek Jaap uit Weenen na zijn terugkomst van het skiën geblesseerd? En hadden we nog zo gezegd dat het schansspringen niets voor hem is? Waarom miste Heertje Postma de start bij de tweede bosloop? Was het onoplettendheid of overmoed? Woont drs Kees aan de Slootweg in Kallenkote? Nico Essink wint ‘pedometer’ en weet niet waar het voor is. Dit en nog veel meer van die verrassende Start-nieuwtjes in de komende edities van uw eigen cluborgaan!

Beste redactie, wij danken u voor plaatsing van dit stukje in uw blaadje, wensen een ieder het allerbeste, enne... doet u toch vooral deze keer de nieuwste oma in de Start-familie van the Outsiders de hartelijke groeten! 

VAN DE SPONSORCOMMISIE door Roel Boers

LEDEN VAN START '78 OPGELET
Vorig jaar hebben wij in het clubblad al aangegeven dat verzekeringsmaatschappij Univé de leden van sportverenigingen de mogelijkheid biedt om sponsorgelden voor hun vereniging te verdienen. Voorwaarde is wel dat u bij Univé een of meerdere verzekeringen heeft lopen. Wanneer dat het geval is ontvangt u binnenkort van Univé een schrijven waarop de deelnemende verenigingen staan vermeld. Het spreekt vanzelf dat u voor onze vereniging Start ’78 kiest.

Dus leden, bent u ook lid van UNIVÉ; vergeet dan niet uw keuze voor START ’78 te maken. Hoe meer er op onze vereniging wordt gestemd, des te hoger wordt het sponsorbedrag. Wij danken u bij voorbaat voor uw keuze.

De sponsorcie

Op onze oproep of er in uw familie, kennissenkring, op uw werk, onder vrienden etc. ook eventueel een mogelijke sponsor c.q. adverteerder zit hebben wij ook nog weinig vernomen.
Heeft u wel een poging gedaan om een sponsor te strikken, maar wat helaas niet is gelukt, laat ons ook dat weten. Dat kan voorkomen dat wij mogelijkerwijs ook contact met deze sponsor opnemen.

Vr. gr Roel Boers

GELEZEN OP… http://www.runnersweb.nl/ de website van Runner's World, 's werelds meest gelezen loopblad.

Wat u zaterdag gaat doen? Lopen natuurlijk. Eerder meldden wij al de snode plannen van vier trimloopjes in den lande. Er blijkt nog een vijfde te zijn, die op geen kalender vermeld staat. In Steenwijk zijn er boslopen die u in staat stellen bijna de gehele uitzending vanuit Amsterdam te missen.
De start is zaterdag om 11.00 uur in het fraaie gebied dat begint bij de Woldberg, even buiten Steenwijk (nabij Tuk). Daarachter ligt landgoed de Eese, welbekend bij de koninklijke familie, want in de fraaie optrekjes hier brengen en brachten meerdere prinsen en prinsessen hun vrije tijd door. De lokale lopers weten een geheim meertje alhier, waar het goed toeven moet zijn, feilloos te vinden.

Willem-Alexander heeft zijn sporen hier eveneens nagelaten. Geen sporen van zijn loopschoenen echter. Nee, in een fraai stukje heidegebied werd eens ter meerdere ere en glorie van hem een groot feest gehouden, waarvan de klanken kilometers verderop in Steenwijk nog te horen waren.
Of er een huwelijksnacht op de Eese in zit, is nog een geheim, maar voordien kunt u al uw lusten botvieren op de zachte, vaak slopende paden op en rond de Woldberg. Start'78 organiseert deze derde van vier boslopen voor zo'n tachtig deelnemers, te beginnen met de jeugd en eindigend met de volwassenen om 11.30 uur (over een afstand van 7260 meter).
Lees meer over deze boslopen op de zeer informatieve website van http://www.start78.nl/

De andere vier loopjes vonden ’s middags plaats, dus de bosloop van het republikeinse(?) Start ’78 als enige van het land(!) tijdens het huwelijk van WA&M? (red. de Starter)

de 7de "30 VAN DE 30ste" die op de 29ste was door Jan Driegen

Bert Slagter: "Nu was het op zaterdag maar volgend jaar neem ik hier zeker vrij voor!"

Alweer voor de zevende keer werd de "30 van de 30^ste" gelopen, 30 kilometers op 30 december, zij het in het nu afgelopen jaar 2001 op zaterdag 29 december. Tijdens het uitzetten van de route met Folkert Sterkenburgh gingen onze gedachten naar de sneeuwloop van vorig jaar. Hoe zouden de weersomstandigheden dit jaar zijn? Dat dit belangrijk is voor het welslagen bleek later toen gelukkig na een dag van regen en storm op de bewuste zaterdag het vriendelijke en rustige winterweer was teruggekeerd. "Hoeveel zouden er dit jaar komen?", vroeg Folkert zich ‘s ochtends aan de telefoon nog af. "Laten we het maar houden op hetzelfde als vorig jaar, dus 17 lopers op de 30 km", was mijn antwoord… In dit soort gevallen is het prettig om volledig de plank mis te slaan, want maar liefst 32 lopers, zowel van binnen als van buiten Start’78 met enkele lopers van het eerste uur, hadden zich tegen 1 uur verzameld in de kantine van Start’78, het vertrekpunt van dertig, voor sommigen misschien wel lange kilometers.
Om half drie meldden zich nog eens een 20-tal mensen voor de alternatieve loop over 10 km en de wandeltocht over 5 km. Ook hier fungeerde het clubhuis als verzamelpunt, maar per auto werd eerst vertrokken naar Darp. De wandelaars ontvingen een routebeschrijving, de lopers gingen in het gebied tussen Darp en Havelte achter voorloper Sybrand Sterkenburgh, op weg naar de verzorgingspost nabij Eursinge.

Ondertussen was het hoofdnummer, de groepsloop over 30 km onder leiding van voorloper Folkert, al een eind gevorderd. Via Kallenkote, de Johannes Postkazerne en het Westerzand was het grote ven in het Oosterzand bereikt, een fraai stukje natuurschoon en een ongetwijfeld voor velen onbekend terrein. De eerste verzorgingspost op het 10 km-punt aan de Studentenkampweg was reeds gepasseerd.
Precies halverwege kwam Heerke Postma te struikelen… waren dat de eerste tekenen van vermoeidheid? Over de hooggelegen Uffelter Postweg waar van vals plat sprake was, begon de groep wat te verbrokkelen. "Nog even doorzetten, bij Gerard Nijboer op het 20 km-punt is de volgende drinkpost!", sprak de achterloper die op verzoek van Anny Vrielink, als ‘mental coach’ in het bijzonder de zorg had over Kees Slootweg, om deze Kallenkoter Globe Loper over de dooie punten heen te helpen…
Bij de tweede verzorgingspost toonde Gerard Nijboer blijk van zijn belangstelling voor de groepsloop. En passant feliciteerde deze KNAU-bobo onze Jan de Lange, die juist deze dag zijn vijftigste verjaardag vierde.
Jannie Kielema vond het hier welletjes en stapte in de bezemwagen. De bezemwagen? Nee, niet echt, want zij had vooraf gepland 20 km te lopen. We dachten echt dat enkele anderen ook zouden uitstappen, maar toch vertrok iedereen minus Jannie meer of minder met volle moed voor de rest van het traject. Ook Margreet Poesiat die op een geweldige manier de tocht zou volbrengen. Door sommigen werd daarom beweerd dat zij dit opvallende doorzettingsvermogen wel van haar moeder moest hebben…
De route verliep verder vanuit Uffelte in de richting van Darp, waar de derde verzorgingspost, tevens begin- en eindpunt van de 10 en 5 km, stond opgesteld. Opvallend tijdens deze etappe was het fitte optreden van Kees. Af en toe nam hij zelfs de leiding en trachtte het tempo op te voeren. Geen schim van vorig jaar of was het de verdienste van zijn geestelijke begeleider? Helaas moest Willem Fokkert in deze fase afhaken. Is de rivaliteit tussen Kallenkoters dan zo hoog gestegen?
Via de voormalige Amerikaanse site bij Havelterberg, de Meppelerweg en de Steenakkers bereikten tegen half vijf uiteindelijk 30 lopers het oorspronkelijke punt van vertrek, de Oerthebaan, waar enkele enthousiastelingen spontaan nog een 400 meter rondje toevoegden. Zouden ze geweten hebben dat op de kaart mijn curvimeter 29,6 km had afgelegd? Ondertussen was het begonnen te sneeuwen… een passend decor bij dit oudejaars-gebeuren.

Na de warme douche was er in de gezellig aangeklede kantine gelegenheid voor een oudejaarsborrel en niet te vergeten vooraf gebak en een eerste consumptie gratis van Abraham Jan de Lange. Zal hij ooit eerder zoveel mensen op zijn verjaardag hebben gehad?

Tenslotte, Folkert (initiatiefnemer, mede-route-uitzetter en voorloper 30 km), Sybrand (route-uitzetter 5 en 10 km en voorloper 10 km), Marrie en Thijs (bevoorrading), Alie en Hans (bezetting verzorgingsposten), allemaal bedankt en graag tot de volgende keer. Zonder tegenbericht op maandag 30 december 2002?

Kosten nog moeite werden gespaard om de moeilijke gevallen van het jaar daarvoor over het dooie punt heen te helpen, zoals de inzet van een "mental coach".
	De lopers van de 30 km komen hier aan bij de eerste verzorgingspost na 10 km lopen. Voorop Thijs Stienstra, Willem Fokkert (toen nog wel…), Folkert Sterkenburgh en de jarige Jan de Lange.
Na afloop tracteerde Jan de Lange, hier gezeten tussen Petra de Lange, Alie Driegen (links), Chris Wierda, Thijs van der Vegt (rechts) op koffie met gebak.
	En daarna bleeft het nog lang gezellig, ook rond de bar met Gerrit Greven, Bert Otten, Thijs Stienstra, Rob van der Wel, Aetske Oenema en Kitty de Jong.

EEN BERICHT UIT LEKKERKERK d.d. 25 januari 2002 door Hans Kuiper

Daar zijn we weer met een berichtje uit Lekkerkerk. Het jaar is alweer meer dan een maand oud als dit gelezen wordt. Het lijkt wel of de tijd steeds harder gaat en dat ik steeds langzamer word. Maar ik hoop maar dat dit zo lijkt, en dat we weer enige sportieve prestaties in 2002 kunnen neer zetten. De eerste zit alweer in de planning, zoals je weet heb ik al meerdere malen de Roparun gelopen, en ik zal ook dit jaar weer aan de start staan in de langste non stop estafetteloop ter wereld. Ik ga dus voor de vierde keer in mijn "loop -carrière" naar Parijs om daarmee weer meer geld in te zamelen voor alle kankerpatiënten van Nederland.
Wat ik verder wel kwijt wil is het volgende. Je attendeerde mij op de Ps. van Petra van Jan in de vorige Starter, en ik vind dit inderdaad ook wel een beetje vreemd. Maar ik heb er een andere verklaring voor dan een witvoetje halen. Ik denk er het volgende van, volgens mij is het meer een emotionele reactie. Jij was toch vergeten om "Lange Jan" als "Abraham" aan te kondigen in de verjaardagskalender van December jl. Dit heeft het nodige in haar los gemaakt. In mijn ogen was het dus meer een emotionele actie om alleen je initialen op papier te zetten, en deze te verwerken in haar maandelijks bijdrage aan het clubblad, terwijl Petra in haar belevenissen van een trainster altijd iederéén bij de voornaam noemt.
Wel valt het me op dat ze meer van die gekke uitspraken doet. In haar tweede alinea schrijft ze: "Met de route verkennen, zijn wij (Jan en ik ) niet mee geweest want mijn dochter moest die avond vechten in de Meenthe en dat is zo'n stressie toestand", ik snap het niet Jan! Petra heeft het er over dat zij en Jan niet mee konden op de verkenningstocht, omdat haar dochter moest vechten.
Dit zet mij weer aan het denken! Heeft Petra een dochter geadopteerd waar "Lange Jan" niets van weet? Of is het zodat ………niet………………is……….? In ieder geval heeft ze nagedacht over het gebruik van alleen je initialen, en er maar weer een naschrift aan gewijd om het e.e.a. weer goed te praten. Wat je volgens mij gewoon moet accepteren en geen woorden meer aan vuil moet maken. Maar ik kan natuurlijk niet voor jou praten.

Kuper

BELEVENISSEN VAN EEN TRAINSTER door Petra de Lange

Tja, met een beetje weemoed begin ik aan deze belevenissen van een trainster. Deze zal anders worden dan wat er meestal van mij in de Starter staat. Als een van de weinige trainers van Start schreef ik maandelijks een stukje over het wel en wee van onze atleten, regelmatig of liever gezegd altijd, was ik te laat met het inleveren hiervan, omdat ik nog een wedstrijdje mee wilde pikken, zodat iedereen kon genieten van de belevenissen van onze jonge atleetjes en hun trainster. Ik vind het jammer dat er bijna nooit door andere leden of trainers iets over een wedstrijd wordt geschreven, juist omdat de krant ook zo scheutig is met hun verslagen over een wedstrijd. En over wedstrijden wil ik het even hebben. Natuurlijk bedoel ik dan de jeugdwedstrijden, want ik ben trainster van de jeugd.

Op het inschrijfformulier zie je een vraag of je wel of niet aan wedstrijden wilt meedoen. Mijn advies is dan vaak aan de ouders, vul gewoon maar ‘ja’ in, want als het niet bevalt dan ga je niet naar de wedstrijd, maar je hebt dan in ieder geval een wedstrijdlicentie. De prijs van zo’n licentie kan je de kop niet kosten en als het helemaal niet bevalt (de wedstrijden), dan verander je het gewoon met een belletje of briefje bij de ledenadministratie en er is geen man overboord. Sommige ouders zeggen al bij voorbaat, hij/zij wil niet aan een wedstrijd meedoen, waarom niet? Hebben zij al eens aan een atletiek-wedstrijd meegedaan? Weten zij wel hoe leuk een atletiekwedstrijd is? Zijn ze bang dat hun kind verliest? Winnen en verliezen horen erbij, in elke sport. Vraagt het teveel van hun gemoed als zij hun kind duidelijk moeten maken dat verliezen niet erg is? Wordt hun ego soms aangetast als hun kind verliest en het buurkind wint?
Laatst had ik een kind dat wel interesse had in onze sport, maar het lopen ging haar niet zo goed af, kan gebeuren, ik hoorde van Sybrand dat hij ook van deze atleetjes in de groep had, maar dat neemt niet weg dat alles dan maar niet goed zou gaan, zij zou misschien best een goede kogelstootster kunnen zijn en dat is juist het leuke van atletiek, het bestaat niet alleen uit lopen en het zou goed zijn als deze kinderen gewoon eens een kans zouden krijgen om te kijken wat zij willen.

En dan nu de bosloop, de derde alweer en heel kort achter de tweede. We hadden maar twee weken om te herstellen. Deze twee lopen zaten zo vlak achterelkaar omdat het in december zo ijzelde dat de wedstrijd afgelast moest worden. Evenals de Coopertest op de baan op 23 december. Menigeen was het er niet mee eens en daarom is het misschien wel nodig dat er voor deze wedstrijden ook een wedstrijdleider aangesteld wordt. Iedereen had een mening over hoe gevaarlijk het nu wel of niet was om te lopen. Je kon toch wel wat langzamer lopen? Maar is dat het doel van een Coopertest? Gewoon trainen kan je overal en bovendien hadden we net een lezing gehad dat de ARBO-wet ook voor verenigingen gaat tellen, dus ook de aansprakelijkheden bij letsels, krijgen dan een heel ander gezicht.
Op 02 -02 -02 het magische getal. Op deze dag hadden we dus onze derde loop. Als je er al drie gelopen had, kon je al wat gaan rekenen wat de einduitslag voor je zou worden. Voor anderen hangt het toch echt van de laatste wedstrijd af en bij de dames is het helemaal een ratjetoe, elke wedstrijd heeft tot nu toe een andere winnares opgeleverd. Bij de korte cross waren er nu vier deelnemers, dus Klaas moest nu wat harder lopen, maar als hij de vierde loopt is hij de enige die er drie heeft gelopen, dus de overwinning is dan wel voor hem, alleen als hij meeloopt en bij de dames doet zich ook zo’n zelfde situatie voor.
Volgens Ysbrand Visser waren wij de enige vereniging in Nederland die tijdens het huwelijk van Willem Alexander en Maxima een atletiekwedstrijd hadden, let wel tijdens het huwelijk. Zoals je kon zien waren we aardig in het oranje, Tim die nota bene jarig was en Koen hadden hun haar zelfs gespoten in de koninklijke kleuren. De opkomst van het aantal atleten was ook zeer groot, wat ons toch weer hoop voor de toekomst geeft.

Op 2 maart hebben we weer onze eigen indoor in het Racket en Bowling centrum te Tuk. Vanaf januari zijn onze pupillen druk in training voor dit evenement. Daarom kan het wel eens voorkomen, dat we vaker oefenen voor hoogspringen of kogelstoten, maar we hebben tijd genoeg om de regels onder de knie te krijgen. En degenen die niet van plan zijn om met de indoor mee te doen, die moeten helaas even op hun tanden bijten en gewoon meedoen en over een aantal weken zitten we weer buiten op de baan en hebben we meer mogelijkheden. Want nu moet ik alles meeslepen naar de school van startblokken tot hordes en kogels.

En dan nu de uitleg waarom ik met weemoed aan deze belevenissen begin en dat is namelijk de volgende reden. Met ingang van 1 april, en dat is geen mop, stop ik met training geven aan alle groepen die ik heb. Wat het de kinderen betreft, doet het me een beetje pijn, vooral omdat ik mijn eerste groep met maar vijf kinderen begon en waarvan ik Carmen nog steeds onder mijn hoede heb. In een periode van vijf jaar zijn de groepen verveelvoudigd en nog steeds ben ik in mijn eentje. Ook ben ik weer gaan werken en heb ik een baan, waarbij ik niet kan beloven dat ik beschikbaar ben om mee te gaan met wedstrijden omdat ik niet van tevoren kan zeggen wanneer ik moet werken. Ik probeerde bij de competities zoveel mogelijk aanwezig te zijn, maar dat werkte niet altijd, getuige het clubkampioenschap waarbij ik plotseling weg moest. Bovendien blijf ik van mening dat het ook een zaak van de ouders is om mee te gaan bij een wedstrijd.
Ik heb ook wel eens kinderen gehad die totaal niet gemotiveerd waren en waarvan ik mij afvroeg wat doe je op atletiek? Er waren ouders die mij adviseerden om hen achter het behang te plakken. Maar ik ben altijd bij mijn standpunt gebleven dat atletiek leuk moet zijn voor iedereen en als dat niet zo is, het zij zo, dan ga je er vanaf, ga je op iets anders, maar doe in ieder geval iets aan sport. In het begin lag ik er wakker van als iemand van Start af ging, totdat Ella mij duidelijk maakte dat zulke dingen gewoon gebeuren. Ik wil in ieder geval duidelijk maken dat het training geven niet de reden is dat ik stop, maar de kleine irritaties eromheen. En als kleine irritaties uitgroeien tot grotere is het voor mij genoeg. Ik zeg ook altijd tegen mijn familieleden, als je het niet meer leuk vindt moet je er wat aan doen, dus hou ik mijzelf ook aan deze stelregel. Ik bedank alle ouders die het vertrouwen in mij gehad hebben en alle kinderen die bij mij getraind hebben en ik hoop dat zij veel plezier en succes hebben bij mijn opvolgers.

Petra, het klinkt alsof je de wereld uitgaat, zo erg is het gelukkig niet, maar toch zullen we je missen (red.)

DE REDACTIE GEEFT DE PEN AAN ……… Jaap van Weenen

Ruim 25 jaar geleden, in de tijd dat ik nog een groot gedeelte van mijn tijd in de schoolbanken doorbracht, liep ik af en toe al eens een stukje. Heel onregelmatig en niet zo veel kilometers. Na in 1988 in Steenwijk neergestreken te zijn, heb ik die draad weer wat regelmatiger opgepakt, samen met onze buren. Mijn buurman stelde voor om eens een halve marathon te gaan lopen. In een overmoedige bui gaf ik aan dat me dat een goed idee leek. Tot het moment dat hij kwam vertellen dat hij ons ingeschreven had en dat we nog zeven weken hadden voor de voorbereiding. Dat was wel even slikken. Tot dat moment liepen we ongeveer vijf kilometer per week. Maar met een trainingsschema, en na een keuring bij het Sport Medisch Adviescentrum (waar men mij vertelde dat ik zo gezond als een vis was, maar dat de voorbereidingstijd echt te kort was) durfde ik het aan. Met als enige doel om de 21,1 km uit te lopen volbracht ik de City Pier City in 1990 in ruim 2 uur. Ik was zo trots als een aap (of een pauw, dat weet ik niet goed meer, het is immers al lang geleden).

Vanaf dat moment ben ik één keer per week blijven lopen. Ook wat langere afstanden. En elk jaar één of twee keer een halve marathon. Meestal in Den Haag, Eindhoven of op mijn werk in Zwolle. De loop in Zwolle heet de Windesheim Windesheim Windesheim loop. Van de Hogeschool Windesheim naar het dorpje Windesheim en, via een andere route, weer terug. Dit is geen officiële halve marathon, maar wel heel leuk (niet alleen omdat dit onder werktijd plaats vindt). Dit jaar is deze loop op 17 mei. Dus als je belangstelling hebt…….

In 1990 heb ik ook meegedaan aan De 15 van Steenwijk. Dat waren zes rondjes van 2,5 km over het Oerthepad, de Gagelsweg en de Middenweg. Ik eindigde op een eervolle laatste plaats, maar wel binnen 1 uur en 15 minuten, wat mijn doel was.
In 2000 heb ik wederom de loopschoenen aangetrokken voor de 15 van Steenwijk. Samen met tientallen leden van Start ’78, die ik toen nog niet kende. De meeste deelnemers liepen voor mij uit. Een enkeling haalde ik onderweg in. Waaronder Anny, van wie ik toen nog niet wist dat het de inmiddels bekende Anny van de New York marathon zou worden. En Kees, die informeerde hoe ver het nog was naar de finish. Ik kon toen niet vermoeden dat we een half jaar later drie of vier maal per week met elkaar op zouden lopen.

Reeds enkele jaren rijpte het plan in mijn hoofd om eens een marathon te gaan lopen. Na afloop van de vijftien van Steenwijk besloot ik dat het er nu maar eens van moest komen. Ik heb voorzitter Rob van Start ’78 gebeld met de vraag hoe vaak ik dan zou moeten trainen en of ik lid kon worden om begeleid te worden bij het verwezenlijken van dat doel. Vier keer per week vond ik wel wat veel. Maar als je in het onderwijs werkt, en de zomervakantie staat voor de deur, dan moet dat lukken. Het zou immers maar voor een maand of 3 zijn. In oktober was er reeds een marathon in Eindhoven.

Daarop volgden maanden van intensieve training. Vier keer per week lukte en ik had er nog plezier in ook. Ook ontdekte ik dat lopen met anderen samen, behalve bij Start ook bij de Kallenkoter Globelopers, toch heel inspirerend is.
Oktober naderde en ik begon te twijfelen of het verstandig was om dan reeds de marathon te gaan lopen. Waarschijnlijk zou ik het wel vol kunnen houden, maar of dit op een prettige ontspannen manier zou lukken betwijfelde ik. Daarom toch maar besloten om mezelf wat langer de tijd te gunnen. En och, het was immers wel gezellig in de loopgroep, wat dat betreft hoefde ik me niet te haasten.
De marathon van Diever, een half jaar later, leek me ook wel wat. Bovendien was dat lekker dicht bij huis. Op aanraden van ervaren lopers binnen de groep heb ik toch maar gekozen voor de marathon van Rotterdam, waar het publiek je zonodig de laatste kilometers naar de finish ‘draagt’. In Diever zou de publieke belangstelling, naar verwachting, iets minder groot zijn dan in Rotterdam.

Op 22 april 2001 is het zo ver. Zonnig weer, ongeveer 11 graden, prima loopweer. Wat gespannen, maar vol goede moed sta ik aan de start.
Toch te veel gedronken voor de start. Na 1 km, op de Erasmusbrug, maar even wat ballast kwijt raken (op zo’n moment is het wel gemakkelijk dat je een jongetjesmens bent).
Na 2 km staan Piet en Ria Timmerman langs de kant. Ik kan melden dat het goed gaat.
Halverwege gaat het nog steeds lekker. Ondanks de drukte lukt het om mijn eigen tempo te lopen en zonodig wat deelnemers in te halen. Regelmatig hoor ik roepen ‘Hé Hulzebos’. Merkwaardig dat ze Erik wel steeds herkennen en mij niet. Het mag de pret niet drukken.
Na 25 km, op de Blaak, tref ik ‘mijn’ supporters Piet en Ria weer. Heel inspirerend. Na 26 km kom ik Dolf Jansen tegen. Hij heeft er inmiddels 41 km opzitten. Zou het hem lukken om binnen 2 uur en 30 minuten te finishen? Later zou blijken dat hij enkele seconden te kort kwam.
Na 28 km staat ‘de man met de hamer’. Een enthousiaste toeschouwer die een opgeblazen plastic hamer, aan een lange lat, boven het parcours heen een weer zwaait. Gelukkig treft hij mij niet. Wel merk ik dat het tempo geleidelijk aan wat lager wordt. Toch gaat het voor mijn gevoel nog goed. Ik passeer steeds meer mensen die wandelen. Ik neem me voor om dat zeker niet te doen, omdat ik vrees dan niet meer op gang te komen. Dat het toch nog lukt om wat lopers te passeren houdt de moed erin. Zou ik het dan toch goed opgebouwd hebben?
Het Kralingse Bos, na 36 km, zou een zwaar gedeelte zijn, omdat daar geen toeschouwers staan. De enkeling die er wel staat doet echter zijn uiterste best om de lopers te motiveren door te gaan. Het blijkt te kloppen, het publiek werkt stimulerend. De laatste kilometers heb ik het gevoel dat het tempo volledig weggezakt is. Aan de overkant van het parcours zie ik lopers die nog maar tweederde deel van de marathon afgelegd hebben. Zij worden op de hielen gezeten door de mensen die het parcours aan het afbreken en opruimen zijn. Ik voel me een bevoorrecht mens.
Ik passeer het doek van de laatste kilometer. Nu kan het toch niet meer mislukken? Ik heb het gevoel dat mijn gezicht uitstraalt dat alle ellende van de hele wereld op mijn nek rust. Het publiek schreeuwt me voort.
Onder de kubuswoningen door. De Blaak, met nog steeds Ria en Piet. Ik heb de neiging om hen om de hals te vliegen, maar het is nog 500 m tot de finish. Daarom steek ik mijn arm maar in de lucht.
Toch nog even een eindsprintje. En dan het glorieuze moment, na 3 uur en 55 minuten passeer ik de finish. Ik heb het gevoel de olympische spelen gewonnen te hebben. Enigszins overmoedig denk ik: ‘Voorlopig even niet, maar ik wil dit best nog eens meemaken’.

Jaap van Weenen

EGMOND HALVE MARATHON door Jan Driegen

Kallenkoters Willem Fokkert en Jan van Elp: "Schrijf ons maar vast op voor volgend jaar!"

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, op zondag 13 januari 2002 beleefden we ongetwijfeld een van de meest geslaagde busreisjes van de afgelopen jaren naar de Egmond Halve Marathon.
Andermaal door de initiatieven van reisbureau ‘Piet en Ria’ en touroperator ‘Gerrit’, vertrok even na acht uur een bijna volle bus vanaf het sportpark Nieuwe Gagels met als eindbestemming Egmond aan Zee. Een bijna volle bus? Jawel, want er moesten nog wat mensen worden opgepikt in De Blesse, Wolvega en Heerenveen. Maar daarna was de bus, inclusief chauffeur gehuurd van de v.v. Steenwijk, tjokvol, want nog nooit was de animo om mee te gaan zo groot. Er moesten mensen worden teleurgesteld. Eerder tijdens het inschrijvings-traject werd Kitty als 50ste passagier met een beloning over de streep getrokken, maar achteraf waren dit soort wervingscampagnes niet nodig geweest!

Onderweg werd ter verstrooiing een buskrantje uitgegeven: de Steenwijk-Egmond Expres voor de wedstrijd, kortweg SEX voor de wedstrijd. Het was opvallend stil toen een ieder in deze lectuur dook, waarschijnlijk niet in het minst omdat enkelen zichzelf als onderwerp van een artikeltje aantroffen…

Het werd kwart voor vijf, alvorens de terugtocht kon worden aanvaard. Zo mogelijk leek deze reis nog korter dan de heenreis. Thijs St. gaf Kitty een boekenbon cadeau vanwege haar inschrijving als 50ste. Verder verkocht hij als rijdende kantinecommissie ettelijke consumpties, van een biertje voor de heren tot een wijntje voor de dames. Tussendoor werd de verkoop stopgezet voor een grote verloting, waarvoor Klaas v.d. V., Jebbe en Heerke zich sterk hadden gemaakt. Er waren zoveel prijzen te verdelen dat er bonboekjes tekortschoten, en snel moest worden doorgewerkt om voor Heerenveen de verloting af te ronden. Ook stond er op de valreep nog een spontaan ingevallen verrassing op het programma. Aetske en Jan D. mochten het o zo wonderschone lied "Oh, was ik maar bij moeder thuisgebleven" ten gehore brengen. Opvallend daarbij was het hoe hartstochtelijk door de mannelijke helft van het zangduo de versregels "ik kan je niet vergeten, met je rode mond, je blauwe ogen, je haar zo blond" werden gezongen…
Helaas, zoals aan alle mooie dingen kwam ook aan deze dag een eind… Voor we het wisten zwaaiden we onze Wolvegaaster vrienden vaarwel en stapten even later in Steenwijk uit, waar een ieder zijnsweegs ging. ‘Schrijf mij maar vast op voor volgend jaar!", klonkt het nog na in de bus. Het bewijs voor het welslagen van deze reis!

Tenslotte een zakelijke mededeling: de opbrengst van de verloting werd verdeeld in een helft t.b.v. de financiële acties van Start ‘78 en een helft t.b.v. de kas van de feestcommissie (waarvoor natuurlijk onze hartelijke dank!).

FOTO'S BUSREIS EGMOND HALVE MARATHON

	Een kijkje achterin in de bus tijdens de heenweg.
Een kijkje op de rug (gelukkig wel) van vijf wildplassers tijdens een - dat is duidelijk - wilde plaspauze...
	De terugreis had een hoge amusementswaarde met o.a. een voor velen verrassend optreden van het duo Jan & Aetske met het wonderschone lied "Oh, was ik maar…"

LANGE-AFSTAND-COMPETITIE 2002 door Jan de Lange

Omdat de opzet van de L.A. competitie in 2001 succesvol bleek te zijn gaan we dit jaar op dezelfde voet verder. Dit neemt niet weg dat nieuwe ideeën altijd welkom zijn. Door het uitvallen van de Hunnebedloop is dit jaar de Fish Potato Run opgenomen als vervanger. Hopelijk doen er dit jaar nog meer lopers en loopsters mee. Ook dit jaar zal ik de puntentelling weer bijhouden. Ik verzoek u dan ook om uitslagen van instuifwedstrijden zo spoedig mogelijk aan mij door te geven, zodat ik elke maand de meest actuele stand in de Starter kan laten plaatsen.

Tel: 0521-515095 e-mail jdelange@rendo.dekooi.nl

De baanwedstrijden moeten worden gelopen in de periode van 1 april tot 1 oktober. Het maakt niet uit waar, wel hoeveel je er loopt want op 1 oktober wordt er gekeken wie de snelste tijd heeft gelopen.

Spelregels lange-afstand-competitie:

1. Afzonderlijke puntentelling voor vrouwen, mannen senioren, veteranen 40+ en veteranen 50+.
2. De leeftijd op 1 april is bepalend voor de indeling in de diverse categorieën.
3. Verplicht minstens 7 wedstrijden te lopen om voor het eindklassement in aanmerking te komen.
4. Uit het aanbod van 13 wedstrijden tellen de beste 7 uitslagen mee voor het eindklassement.
5. Wegwedstrijden nummer 1 - 1 punt, nummer 2 - 2 punten, nummer 3 - 3 punten, enz.
   baanwedstrijden snelste 1 punt, volgende 2 punten, daarna volgende 3 punten, enz.
6. Lopers die in een wedstrijd gelijk eindigen krijgen de punten van hun laagst geklasseerde plaats.
7. Lopers die minder dan 7 wedstrijden lopen, worden achteraf niet uit de uitslag geschrapt.
8. Bij gelijk eindigen in het eindklassement telt de uitslag van de laatst tegen elkaar gelopen wedstrijd.
9. Voor vrouwen telt bij de Punterloop de 10km.
10. Meisjes A en jongens A mogen meedoen, maar niet op wedstrijden langer dan 10 km en 15 km.

Opmerkelijk citaat uit de Zwolse Courant van 02-02-02:
Twee weken stond Het Huwelijk centraal op de Clausschool in Steenwijk. Gisteren was er dan het hoogtepunt van het project ‘Ja, ik wil’. ‘Koninklijk’ bezoek deed de school aan. Per koets kwamen ‘Willem-Alexander en Máxima’ aan bij de protestants-christelijke basisschool aan de Middenweg, verwelkomd door luid gezang van de kinderen op het plein. Het grote plein stond vol, met driehonderd schoolkinderen en dan ook nog eens vele ouders. Twee ouders, mevr. Van der Kraan en dhr. Visser(*), waren verkleed als het koninklijk bruidspaar.

*) Ysbrand Visser dus!