• VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel
• VAN DE KANTINECOMMISSIE door Rob van der Wel
• VAN DE REDACTIE door Jan Driegen
• DE ENE RANGLIJST IS DE ANDERE NIET door Jan Driegen
• GEZELLIGE ZONDAGOCHTENDLOOP door Jan Driegen
• TRAININGS-WEEKEND door Jan Driegen
• NIEUWSBRIEF VAN WIM EN MARRY VAN OOSTEN door Wim van Oosten
• THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo
• TWEEDAAGS (TRAININGS)-KAMP door Sybrand Sterkenburgh, jeugdcommissie
• EEN BERICHT UIT LEKKERKERK door Hans Kuiper
• FOTO'S GOLDEN SIXTIES PARTY
• VOOR IEDEREEN DIE NIET GEWEEST IS door Aetske Oenema en Kitty de Jong
• START MET PRET door Sietske Sterkenburgh
• EEN BERICHT UIT EL PASO door Jazlin Ruinemans, d.d. 3 april 2002
• NIEUWE LEDEN
• VERJAARSKALENDER door Sietske Sterkenburgh
• LANGE-AFSTANDS-COMPETITIE 2002 stand per 07-05-2002 door Jan de Lange

VAN DE VOORZITTER door Rob van der Wel

VAN DE KANTINECOMMISSIE door Rob van der Wel

VAN DE REDACTIE door Jan Driegen

DE ENE RANGLIJST IS DE ANDERE NIET door Jan Driegen

Ongetwijfeld zullen de meesten onder ons, die bij de vorige Starter volgens de omslag de "Ranglijst aller tijden t/m 2001" als losse bijlage ontvingen, hebben ontdekt dat in dit geval 'de vlag de lading niet dekte'. Uiteraard betrof het hier de "Seizoenranglijst 2001", zoals dit correct ook wordt vermeld op bladzijde 1.

Gelieve daarom op de omslag de foutieve titel door te strepen en de juiste titel te vermelden!

GEZELLIGE ZONDAGOCHTENDLOOP door Jan Driegen

Al jarenlang vertrekt een aantal lopers op de zondagochtend vanaf het parkeerterreintje van Staatsbosbeheer aan 't Goor, ofwel bij Camping 't Kappie, buurtschap Baars, voor een gezellige en ontspannen duurloop van ongeveer 1 uur. De grootte van de groep groeide aanvankelijk naar ca. 10 lopers, maar om diverse redenen reduceerde dit aantal aanzienlijk. Daarom wil ik graag deze groep nieuw leven inblazen, juist nu in het voorjaar het erg plezierig is 's ochtends vroeg een frisse neus op te halen en te genieten van de rust in het bos!
De doelgroep voor deze training bestaat zowel uit ervaren lopers die deze zondagochtendloop zien als een herstelduurloop, bijvoorbeeld na een wedstrijd of lange duurloop op zaterdag, als uit minder ervaren lopers die een tempo van 10 a 11 km/h een uur lang kunnen volhouden zonder al te veel moeite.
Hoewel zoals gezegd nu reeds door enkelen wordt gelopen (vanaf 8.45 uur), is mijn voorstel 'officieel'

te beginnen vanaf zondag 26 mei 2002 met vertrektijd 9.00 uur vanaf voornoemde parkeerplaats.

TRAININGS-WEEKEND door Jan Driegen

Alweer negen jaar geleden was een groot deel van de loopgroepen van Start ’78, waarvan een deel met aanhang, verzameld voor een trainings-weekend op Schiermonnikoog. Dat weekend, van vrijdagavond t/m zondagavond, werd indertijd georganiseerd door Jan de Lange en Martin Hasebos onder het pseudoniem ‘Reisbureau MaJa’. Het was een bijzonder geslaagd uitstapje en er wordt nog steeds over nagepraat.
Ondanks enkele latere pogingen is het tot nu toe er niet van gekomen nog eens iets dergelijks te realiseren. De ‘feestcommissie’ (Jan & Petra de Lange, Folkert Sterkenburgh en Jan Driegen) aangevuld met Thijs Stienstra, wil echter nog dit jaar als het even kan weer eens een trainings-weekend opzetten!
Om de gedachten te bepalen, de vorige keer verbleven we begin november in een jeugdherberg die speciaal voor Start ’78 het seizoen een weekend verlengde, de trainingen werden verzorgd door de looptrainers, terwijl de niet-lopers ondertussen een alternatief programma volgden. Daarnaast waren er natuurlijk gezamenlijke activiteiten zoals een fietstocht en een puzzelwandeltocht en een feestavond met uitreiking van de prijzen van de LA-competitie. Over de vrijblijvende nachtelijke uitspattingen (niet georganiseerd maar ieder op eigen risico...) zullen we het verder maar niet hebben!
We stellen ons voor in grote lijnen hetzelfde idee te handhaven en het weekend open te stellen voor alle seniorenleden (+ eventuele partner) van Start ’78. Datum, plaats en prijs zijn nog niet bekend, omdat we eerst in de loopgroepen de interesse voor het trainingsweekend willen peilen. Thijs doet dit bij de LA-groep van Jebbe, Folkert bij zijn maandagavondloopgroep en Jan D. bij de woensdagavondloopgroep van Rob. Indien een positief beeld ontstaat, dan gaan we verder. Nadere mededelingen volgen!

Wij zouden even snel een weekje gaan skiën, wij waren immers al 2 jaar niet met vakantie geweest. Alhoewel "Vutters"hebben eigenlijk bijna elke dag vakantie.
Dus even snel een last minute geboekt. Eerst zouden we met eigen auto maar met de bus is toch ook wel handig daar wij onderweg wel kunnen slapen (tijdens de nachtrit).
Zo gezegd, zo gedaan. Met de trein naar Utrecht, daar in de bus en zaterdagavond via Eindhoven (even eten), Maastricht, België, Luxemburg, Frankrijk naar VALMOREL.
Zondagmorgen 08.00u aankomst, ontbijtje, koffie en skies huren. Vanaf 10.00u geskiet tot ‘s middags 16.30u. En toen begon het fout te gaan. Onmiddellijk Nederland bellen, want zo bleek, Marry haar moeder had zondagmorgen een herseninfarct gehad. De hostess van BizzTravel die reeds vanuit Nederland gealarmeerd was, vertelde dat er om 19.00u ‘s avonds een bus naar Nederland ging en dat wij, indien wij dat wensten, mee terug konden rijden. Dus snel even gedoucht en besloten direct terug te gaan. Dat verliep nog goed, onderweg wat gegeten, in de bus video gekeken. Om 24.00 u licht uit, 2e chauffeur ging ook slapen en wij ook dutje doen. Toen ‘s nachts om 03.00u de klap kwam, lag ik te slapen en Marry was wakker. Door de klap raakte ik buiten westen terwijl Marry om haar heen alle ellende heeft meegemaakt.

Af en toe heb ik wat flitsen meegekregen en ben dus gelukkig toch nog weer wakker geworden (wel een zware hersenschudding). Na een eerste onderzoek in de eerste hulp ziekenhuistent, per ambulance overgebracht naar een legerhospitaal in Metz, alwaar een chirurg 3 uur bezig geweest is om met naald en draad alle verwondingen op te lappen. Marry ging eerst naar hospitaal Bon secours in Metz maar werd later overgebracht naar de I.C. van een hospitaal in Thionville i.v.m. inwendige bloeding en rugletsel. Na 5 dagen mochten wij vervoerd worden en gingen per ambulance naar MCL Noord in Leeuwarden, i.v.m. de MRSA-bacterie lagen wij 3 dagen in quarantaine. Daarna werd Marry naar het ziekenhuis in Heerenveen overgebracht (hier lag n.l. haar moeder, die helaas 2 dagen later op 90-jarige leeftijd overleden is). Ik ging toen naar MCL Zuid om aan mijn kaak geopereerd te worden (gebroken jukbeen enz.). Net voor de Pasen mochten wij naar huis omdat er medisch niets dringends meer te doen was.
En nu dus revalideren en proberen geleidelijk de draad weer op te pakken.

Wij zijn heel erg blij en dankbaar dat wij dit gruwelijke busongeluk overleefd hebben en bedanken iedereen voor de bloemen, kaarten, telefoontjes, attenties, enz.
Soms komt er wat teveel over je, want we zijn immers nog herstellende, maar wij zijn heel erg blij met iedereen die belangstelling toont en met ons meeleeft.

Wolvega, april 2002

THE OUTSIDERS SLAAN TOE... over wedstrijden en trainingen en zo

Of men het nu leuk vindt of niet en bevorderlijk is voor het groepsgebeuren, overal bij samenscholingen, dus ook in de diverse loopgroepen, zie je het verschijnsel van kliekjesvorming binnen de groep. Loper A voelt zich aangetrokken tot loper B of juist niet, enz., enz., en dat maakt uit bij wie men bij voorkeur tijdens een training zij aan zij een praatje maakt of dus juist niet. We zullen ons maar niet begeven op het precaire pad van enkele concrete voorbeelden, hoewel… weten jullie dat opa Jan Driessen het kennelijk wel heel erg verbruid heeft bij Kittige Kitty? Opa mag namelijk geen 'jij' meer tegen haar zeggen en dat nodigt niet uit tot enige conversatie tussen beiden *).
We vernamen dat jullie een geweldige, spetterende Golden Sixties Party hebben gehad. De complimenten dus voor organisator Rob kan het Wel, die als Gilbert O'Sullivan achter de bar stond. Er was daar ook nog een prijsje te verdienen voor de beste verkleedpartij in de stijl van de jaren zestig. Gijs Tienstra kreeg de prijs voor de leukste mannelijke creatie en mocht vervolgens zelf het best verklede vrouwtje aanwijzen. En raad eens wie hij koos? Slechts één keer raden… Jawel, Kittige Kitty! Tussen dié twee zit het dus wél goed!

Kom, dachten we, laat ons óók eens een goede daad verrichten. Laten we op kraamvisite gaan bij Kallenkoter Kees en kleine Jaap het stierkalfje bewonderen en grote Jaap, peetoom en decaan Jaap uit Wenen feliciteren. Groot was onze ontgoocheling dat grote Jaap niet aanwezig was. Hobby-boer Kees wel die ondanks zijn marathonvoorbereiding liefderijk voor het beestje zorgde en, dat moesten we helaas constateren, zelf ook wat ontgoocheld was dat grote Jaap uit dankbaarheid niet wat meer present was.
Trouwens, over marathon gesproken, petje af voor oliebollenbakker Gerard Boldink, Gerrit Jabadoe Greven van de Tramlaan, snelle buurman Klaas Haan, Fredje Bouman uit Dokkum, Kallenkoter Wilhelm Fokkert en familie Kees & Mayra Slootweg. Zij hebben de 42 km in Rotterdam er goed vanaf gebracht en hoe! De laatste twee hebben het zelfs gepresteerd de bezemwagen weer in te halen… Wie doet hen dat na? Enfin, al met al leidde dit in de hechte Kallenkoter gemeenschap weer eens tot een spandoek: "They did it!" Jammer toch dat randdorpeling IJs Brand Visser een smet op de feestvreugde trachtte te werpen door, wegens het voortduwen van de dochter door vaderlief, er een diskwalificatie in te zien op grond van het wedstrijdreglement. Jawel, die IJs Brand kan het nog ver schoppen in KNAU-kringen als hij zo doorgaat...

Helaas nu even tijd en ruimte voor een werkelijk droevig verhaal. Annie Vrieling uit Kallenkote had groot verdriet toen zij zich in de ranglijst allertijden, die de seizoenranglijst 2001 bleek te zijn, niet opgenomen zag staan bij de 15 km, terwijl zij die toch echt gelopen had! Tja, bij zoveel leed schiet ook ons gemoed er zakdoeken van vol. Nu dreigt onze sympathieke Annie met schadeclaims voor het haar aangedane leed. We zijn erg benieuwd of die nieuwe arbo-wet, waar Rob kan het Wel zo mee stoeit, ook hierin voorziet...

"Klieren wiene it", vond Aetske Oenema, " se rûnen my hieltiten foar de poaten, se makken wat fan dy ferfelende trúkjes. Ik tocht op it lêst lit it mar, ik krûp moai efter se en dan pak ik se aanst wol."

Waarom noemt Jaap uit Wenen zich ‘decaan’ als hij ‘ambtenaar voor studentenbelangen’ bedoelt? Vindt Beatrix Ernst dat in deze rubriek nóg te weinig de kronkels van opa Jan Driessen worden belicht? Gaat gemeenteambtenaar Treesje van Veen meer verdienen? Is Greetje Euwes van Doorn-McWorther beste klant van Hen Riette van het Reisbureau? Is Tjebbe Trijntje Tjoeke Tjoek Westerbeek nu al bijna bondscoach? Dit en nog veel meer van die verrassende Start-nieuwtjes in de komende edities van uw eigen cluborgaan!

Beste redactie, wij danken u voor plaatsing van dit stukje in uw blaadje, wensen een ieder het allerbeste, enne... doet u toch vooral deze keer Petra van Jan van Petra van the Outsiders de hartelijke groeten! 

*) Laatste nieuws: Inmiddels is het geschil, de onenigheid of misschien wel slechts misverstand weer bijgelegd!

TWEE DAAGS (TRAININGS)-KAMP door Sybrand Sterkenburgh, jeugdcommissie

Nieuwe aanwinst
In het vorige clubblad hebben wij de oprichting van de Jeugdcommissie bekend gemaakt en daarbij waren wij ook nog op zoek naar een extra commissielid. Na een moeilijke maar oprechte sollicitatie-procedure hebben wij dan naar onze mening een goede keuze gemaakt. Onze nieuwe aanwinst komt uit een familie die al zeer actief is binnen onze vereniging. Het betreft hier de dochter van deze al zeer bedreven familie Zwerver die al menig jaar bij onze club is en daarmee toch ook een echt clubmens is. Haar naam is Corien Zwerver. Wij heten haar dus van harte welkom in onze commissie.

Activiteiten
Onze eerste activiteit zal zijn: een twee daags (trainings)-kamp voor jeugdleden van 14 t/m 18 jaar dat zal plaatsvinden op 7 en 8 juni in de omgeving van Oranjewoud.
Het programma begint op vrijdag 7 juni om 19:00 en zal duren tot zaterdag 8 juni om ± 21:00.
De invulling van het programma zal nog geheim blijven. Maar ik kan wel al verklappen dat het een gevarieerd programma zal worden met verschillende activiteiten.

De tweede activiteit die wij op het programma hebben staan is bedoeld voor alle pupillen. Hierbij gaan wij een zaterdagmiddag naar een verrassende bestemming. De datum hiervoor is nog niet vastgesteld maar dit zal zo spoedig mogelijk bekend worden gemaakt.

De verdere informatie over deze activiteiten en de inschrijfformulieren zal binnenkort op de training worden uitgedeeld. Ik hoop dat iedereen mee kan gaan en wanneer het weer ook nog een beetje mee zal zitten belooft het een geweldig weekendje te worden. Vertel het dus door en zeg al je verdere afspraken maar af. En dan zien wij jullie graag allemaal in het weekend van 7 en 8 juni.

Wanneer er nog vragen zijn of wanneer er ouders of trainers zijn die nog graag bij deze activiteiten willen helpen dan horen wij dit graag. Je kunt dan contact opnemen met onze contactpersoon:

Sybrand Sterkenburgh
ssterkenbu@student.han.nl
tel: 064 82 62 538

EEN BERICHT UIT LEKKERKERK d.d. 18 april 2002 door Hans Kuiper

Daar zijn we weer. En deze keer zal ík het erg kort houden. Vorig clubblad had ik een oproep geplaatst om hier eens wat meer variatie in te krijgen. Om nu eens een voorbeeld te laten lezen hoe het ook kan wil ik jullie deze ronde maar eens verrassen met een verhaaltje van één van de Startleden hier in Lekkerkerk wat hij schrijft voor het clubblad hier. Dit naar aanleiding van een ongeval wat hem is overkomen. Je zou dus kunnen zeggen de stof tot schrijven op straat ligt als je het maar wilt zien.

Kuper

De bestuurder van het bestelbusje stond binnen een mum van tijd naast mij en vroeg mij in slecht Nederlands 112 te bellen. Heel veel mensen verzamelden zich intussen rond de plek des onheils en twee politie-auto’s arriveerden vrij rap. Een vriendelijke bestuurder van een personenauto bood mij aan achterin de wagen te gaan liggen. Gelukkig had ik getuigen genoeg die allemaal in mijn voordeel zouden pleiten. Daar kwam de ziekenauto. Ik belde nog met Jeanette die vanavond laat thuis zou zijn en vertelde op een vrij nuchtere manier wat er gebeurd was, niet wetende wat er allemaal nog zou volgen. Het frappante was dat ik zo helder was als een bovenbegaafde Siberische sneeuwuil en op alle vragen die mij gesteld werden antwoord kon geven. Het ambulancepersoneel droeg mij op de brancard en we gingen op weg naar het Bleuland. Op weg naar het ziekenhuis werd de pijn in mijn linkerzij ondraaglijk. Nog kon ik een klein gesprekje aangaan met de ambulancejongens, maar op de Eerste Hulp deed één van de zusters datgene wat op dat moment het beste was: een grote morfinespuit boven in mijn been. Ik reageerde daar compleet verkeerd op. De pijn nam af , maar ik begon heftig te transpireren en kreeg braakneigingen. Mijn ogen begonnen te draaien en de benen voelden slap. Mijn bed werd van de Eerste Hulp gereden om foto’s te nemen van de romp. Inmiddels stonden er zo’n vier artsen rond het bed. Ze realiseerden zich dat de pijn niet alleen van de gekneusde ribben kon zijn. Omdat men het niet vertrouwde werden er echo’s gemaakt. Als bij een zwangere vrouw ging de betreffende arts mijn buik insmeren met een koele vloeistof, waarna hij met een soort van detector over mijn buik ging. Ik was intussen totaal versuft van de morfine, maar begreep wel dat er iets niet in orde was toen de vriendelijke dokter mij na zo’n twee minuten aankeek en vroeg of ik er "klaar voor was". Binnen een kwartier werd mijn bed de OK opgereden en stond de dienstdoende chirurg – lengte van een flitspaal en zijn armen bewogen net alsof hij bezig was met een partijtje wildwater worstelen – mij op te wachten. De milt moest eruit. Ondanks de spannende minuten was er een kort moment van ontspanning en berusting. De messen werden geslepen en na anderhalf uur stond Jeanette aan mijn bed.

Omdat ik ’s avonds was binnengebracht en een spoedgeval betrof, hadden ze mij voor korte tijd op de IC gebracht. Totaal versuft van de narcose, intense pijn in de buik en krachteloos was ik blij dat mijn echtgenote naast mijn bed zat. De volgende ochtend lag ik op een kamer op de Chirurgie met 6 bedden, waarvan er vier bemand waren. Ik nam de situatie in mij op: 2 vrouwen aan de overkant en een man naast mij, die zoals later bleek zijn ruggenwervel had gebroken. Zes weken moest hij plat liggen, ongelooflijk. Al snel kon ik het goed met hem vinden. Hij was vrachtwagenchauffeur en de dag na Oud en nieuw boven van zijn truck gevallen. In tegenstelling tot mij mocht hij alles eten en drinken. Daar waar ik twee dagen lang aan het infuus lag en slechts sporadisch een kopje thee kreeg die zo slap was als de onderkin van Sugar Lee Hooper, zwaaide hij vrolijk in mijn richting met aan zijn vork een enorme karbonade geprikt. Bij mijn overbuurvrouw werd een maagbandje aangebracht. Deze vrouw woog bijna 200 kilo (echt waar!), had haar kleren tweedehands gekocht bij kledingzaak E. Terpstra en als ze op bed ging zitten, spanden de trekveren onder haar bed tot maximaal. De doucheruimte werd speciaal voor haar aangepast, bouwvakkers zijn een dag met een kango in de weer geweest om de tussenmuur uit te breken en ’s nachts als ze moeizaam sliep, maakte ze het geluid van een overspannen drafpaard die net tweede was geworden op Duindigt. Daarnaast snurkte ze als een uitgehongerde Afghaanse woestijnkoe en zwaaide daarbij soms zo wild met haar armen, dat de infuuszakken op een nacht naar beneden kwamen zetten en op de grond uiteen spatten. Ik vroeg Jeanette de volgende dag om oordoppen mee te nemen…..!
Om de 6 uur kreeg ik morfine toegediend en een arts kwam mij vertellen dat ondanks het gemis van de milt ik 100% zou kunnen herstellen. Het sporten kwam niet in gevaar, andere organen nemen de functie van de milt over. Het zou wel enige tijd duren voordat ik volledig hersteld zou zijn. Al voorzichtig begon ik op aandringen van de fysiotherapeut mijn longfunctie te trainen en na 2 dagen moest ik verplicht stukjes lopen. Dit viel niet mee, maar ik kon bijna de verleiding niet weerstaan om op de ziekenhuisgang een 100-meter parcours uit te zetten en de zusters gerichte loopscholing te laten verrichten. Ach ja, de zusters. Ze liepen de benen onder hun vaak goed gevormde billen vandaan en hadden veelal het onmogelijke geduld van een pasgeboren rimboekalf uit een Zimbabwaans regenwoud. Na 2 dagen kreeg ik geen morfine meer. "Je kan verslaafd raken", werd mij verteld. Nu kreeg ik paracetamol, waar volgens mijn bewering nog geen kiespijn van overgaat. Van paracetamol krijg je bij veelvuldig gebruik angstdromen en de kans is groot dat je gaat hallucineren. De derde dag in het ziekenhuis kon ik alweer iets beter bewegen en nadat ik mij de eerste 2 dagen gretig en volledig had laten wassen door zuster Erika, mocht ik de derde dag zelf douchen. De lakens kon je inmiddels rechtop tegen de muur zetten en ik besloot er dan ook minstens een half uur voor uit te trekken. Heerlijk ! Onder de warme waterstraal besloot ik definitief alleen nog maar op een piepklein Grieks vakantie eiland op een scooter te rijden, ook al was het niet mijn schuld dat ik hier lag.

Totdat ik ’s avonds na Studio Sport in slaap viel………………………ineens zat ik weer op die lamlendige woest snorrende tweewieler. Ditmaal een opgevoerd exemplaar. Compleet op tilt geslagen bralde hij door de polder, niet meer te stoppen. Als eerste kwam ik Arie Visser tegen : "3.20 de kilometer" riep die nog. Dat was niet voor mij bestemd. Rob en Ingrid naderden op hun mountainbikes. Als vanouds fietsten zij op niet gebruikelijke polderweggetjes. Daar kwamen mijn Lekstreekmakkers aan. Uiteraard op de schaats. Ondanks de steeds idioter wordende snelheid van dat misselijkmakende monster bemerkte ik dat de techniek van Carl, Rien, Piet, Peter en Marko beter was dan ooit. "Niet met de punt afzetten" schreeuwde ik nog, maar het geluid werd overstelpt door het afgrijselijke gebrul van dat takkeding. Verder ging het weer. Kees de Jager liep in pyjama en gewapend met een vangnet op de dijk zijn kangoeroes uit te laten, Ruud holde harder dan ooit en Huib de Kwant was weer in training voor Rotterdam. Ze beduidden mij allen te stoppen, maar de scooter zou nooit meer stoppen. Fred stoempte op zijn bekende wijze door de polder op zijn racefiets met haarscheurtjes. Menno, Annuska en Peter Nobel "mountainbiketen" de graspollen uit het polderlandschap en Koos stond bij de hooiberg kippenpootjes en braadworsten te barbequen. Was dit nou mijn laatste ronde ? Rinus, Corrie en Miranda (ach ja) bonden net hun skates af en Miranda stond met een fototoestel in haar handen, maar net als op Terschelling……….! Coen de "muilenstamper" ronkte langs met zijn driedubbele oplegger en zelfs Ronald en Ragnhild waren overgevlogen vanuit Down Under en raceten op hun Harley voorbij. Maar het einde was niet in zicht. De "brommert" had intussen een duizelingwekkende vaart. Ik kon mij ternauwernood vasthouden en snelde plotsklaps via de Bosplaat, Egmond en de Ardennen door de Afghaanse zandwoestijnen. De Amerikanen stopten abrupt met hun onnozele gebombardeer. Ook toen ik met brullende tweetakt dwars door de Westbank scheurde staakten de Palestijnen en de Israëliërs hun totaal krankzinnige en zinloze strijd van stenen gooien en zogenaamd rubberen kogels. De scooter had zijn topsnelheid bereikt. Ik stond duizenden angsten uit, vreesde voor mijn leven en hield wanhopig en krampachtig het stuur vast. In de verte doemde een toren op. Ik deed mijn ogen dicht. Dit was het einde : BOEM ! We waren tot stilstand gekomen tegen de…………….Twin Towers. De lieve zuster Erika legde glimlachend een kletsnat washandje op mijn doorweekte voorhoofd. De andere hand legde ze geruststellend op de plek waar ooit de milt moet hebben gezeten. De werking van paracetamol kan dodelijk zijn. Tegenover snurkte mijn buurvrouw als een drachtig damhert met een Pim Fortuyn-syndroom. Ik viel weer in slaap. De nacht duurde nog lang.

Albert de Kluijver.

FOTO'S GOLDEN SIXTIES PARTY 13-04-2002

Jan Driegen en Marrie Sterkenburgh kwamen in grote haast op de brommer...

Maar ook Folkert Sterkenburgh en Nel Zwerver vormen samen toch wel een mooi stel!

Te midden van alle jaren-60-tumult vonden Ineke en Jan de Krijger even rust op de bank

Tenslotte vielen Thijs Stienstra en Kitty de Jong in de prijzen als fraaist geklede 'zestigers'

VOOR IEDEREEN DIE NIET GEWEEST IS door Aetske Oenema en Kitty de Jong

voor iedereen die niet geweest is

Je kon zelfs incognito komen of verkleed of een zestiger jaren accent dragen.
Nee, ik klaag nu niet van wat jammer dat er zo weinig waren, het was gewoon heel gezellig met diegenen die er WEL waren, maar zij die dit gemist hebben, kunnen bij zichzelf wel nagaan waarom.
De reden van: ach je bent de hele week al druk, so what… of ja, ik wist het wel maar ben niet gegaan..... jammer jammer jammer!
Er was nu e i n d e l i j k de gelegenheid om op een menselijk (lees voor de wat "oudere") tijdstip van huis te gaan om te gaan dansen.
Het feest heeft tot in de kleine uurtjes geduurd en de kantine leende zich hier prima voor!

Dus ECHT voor herhaling vatbaar, iedereen moet toch een kans krijgen om toch WEL een keer te komen, echt, er is leven na het hardlopen.......

Tot ziens, dansend, hardlopend,
wie zal het zeggen,

Aetske en Kitty

EEN BERICHT UIT EL PASO door Jazlin Ruinemans, d.d. 3 april 2002

Ik zit nu alweer bijna 3 maanden aan de overkant van de oceaan en heb me geen moment hoeven te vervelen. De allereerste dag (nadat ik 's nachts om 1 uur op bed lag) kreeg ik een aantal toetsen voor de kiezen. Dit om je niveau Engels en wiskunde te bepalen. Erg pittig om na een reis van 24 uur je 4 uur te moeten concentreren. Dit was ook aan de resultaten te zien, maar ik zou liegen dat ik de wiskundetest veel beter had kunnen maken (geen knobbeltje...). Vanaf toen werd ik geregistreerd voor de klassen. In mijn geval betekende dat de meest suffe klassen: geschiedenis, geologie, filosofie, muziek en Engels. Ik hoop dat ik niemand nu op de tenen heb getrapt, maar voor mij zijn dit echt rampvakken. Aan het begin had ik dan ook moeite om me te concentreren, maar waarschijnlijk kwam dat ook door de taal.

De eerste paar dagen heb ik qua training niet veel gedaan. Een beetje gehobbeld op het voetbalveld. De eerste 5 minuten had ik nog geen last van het hoogteverschil, maar daarna wist ik (te) goed wat ze met altitude bedoelden. Hijg, puf, steun....
Na een weekje de eerste baantrainingen gedaan. We lopen doorgaans met een groepje van 4 meiden, variërend in loopafstand van 800 m tot 3000 m (steeple). Na een maand keihard te hebben gebikkeld om die dames bij te houden en de trainingen in zijn geheel af te ronden, vond ik het hoogtijd om eens een gesprekje met de coach aan te gaan. Ik voelde me namelijk elke training slapper worden en was doodmoe. De oorzaak was waarschijnlijk een combinatie van te veel en te hard willen trainen in één keer en al die nieuwe indrukken. Vanaf toen ben ik wat minder gaan doen en voelde ik me weer aansterken. Helaas betekende dit wel dat mijn indoorseizoen een beetje naar de kl*te is gegaan.

Iedereen vraagt me of dit is wat ik verwachtte en vandaar dat ik deze vraag nu ook maar beantwoord. Ik kan zeggen dat ondanks mijn slechte prestaties het echt is wat ik verwachtte. Ik heb hier de kans om met meerdere meiden (op niveau) te trainen en hierop mijn school af te stemmen. Ik ben een beetje ongelukkig geweest met registratie van de klassen (omdat ik erg laat arriveerde), want doorgaans krijgen atleten de kans om zich ‘priority’ te registreren, zodat je een lesrooster kunt samenstellen die goed met je trainingen en wedstrijden samengaan. Ook is er altijd verzorging voor sporters aanwezig in de "trainingroom". Hier kun je massage krijgen, elektrostimulatie, heatpacks, whirlpool etc, etc. Toch vind ik het meest fantastische de tripjes. In welke situatie kan je als (middelmatige) atleet naar wedstrijden met het vliegtuig, overnachten in een hotel en geld toekrijgen voor eten? Dat kan alleen in de USA?
Een klein minpuntje is dat ik de taal nog steeds niet zo goed beheers omdat je grotendeels met mensen van verschillende nationaliteiten hebt te maken. Ons trackteam bestaat uit allerlei nationaliteiten en bijna geen één echte Amerikaan. Dit heeft tot gevolg dat de meesten gebrekkig en/of met een accent praten. Daarnaast is El Paso ook nog eens tweetalig (Spaans-Engels), waardoor de inheemse bevolking ook niet super-Engels spreekt. Toch komt er zo langzamerhand wel verbetering in mijn Engels en durf ik ook meer in het lessen mijn mond open te doen. Vooral nadat een aantal mensen me hebben wijsgemaakt dat ik een gorgeous accent had!!

Ik heb nu ongeveer nog 2 maanden te gaan en dan kom ik voor de zomervakantie naar huis. Voordat het zover is heb ik nog een aantal wedstrijden voor de boeg, waarvan de Wac-championship de belangrijkste is. Hopelijk ben ik tegen die tijd meer in vorm? Om op de hoogte te blijven van mijn clubbie probeer ik af en toe de site te bezoeken, want ik blijf natuurlijk een Start-meisje (internet is dan toch wel een unieke mogelijkheid!). Ik wens iedereen van Start hierbij een super outdoor seizoen en waarschijnlijk zien jullie me vanzelf weer (tijdelijk) op de baan verschijnen....

Groetjes Jazlin