 |
Redactioneel door Hendrik-Jan Doevendans |
Het is weer zover. We zitten weer volop in de gure periode. Ik kom net van buiten en heb zojuist in de stromende regen getraind. De regen klettert luidruchtig op het dakraam boven mijn hoofd.
Gelukkig heb ik de kachel aan en is het hier lekker droog.
Het winterprogramma komt er aan. Zo zag ik overal in het clubhuis affiches hangen voor het NK indoor voor junioren. Ook op de weg komen de klassieke najaars– en winterwedstrijden er weer aan. Er is komend weekeinde de zevenheuvelenloop, de ronde van Nijeveen staat weer op het programma en wat verder weg in het nieuwe jaar komt ook de halve van Egmond al weer rap naderbij. Voor elk wat wils. In deze starter ook een aankondiging van de 30 van de 30. Jaja, nu al… Uiteraard zijn er ook de diverse crosscircuits waaronder ons eigen clubcross op de Woldberg. Nu heb ik al redelijk wat crossrondjes gezien maar de Woldberg is toch nog steeds één van de gemeenste rondjes in de omtrek. Menig loper heeft zich hier al eens of vaker flink in vergist. Dus ik zou zeggen Komt allen en ga de uitdaging aan!
Najaar… Een periode met een heel eigen dynamiek. Deze redacteur zit nu onder een lawaaiig dakraam, maar eigenlijk was ik liever buiten. Weer of geen weer! Rennen! Tot de blubber achter je oren zit!
Veel plezier.
 |
Van de voorzitter een overpeinzing door Rob van der Wel |
Dit stukje is speciaal voor de ‘ouderen‘ onder ons. Overigens ook best leuk leesbaar voor de jongeren’.
Hoe is het mogelijk dat wij als geborenen in de jaren 40, 50 en 60, nog leven? Volgens de theorieën anno 2004 zouden wij allang dood moeten zijn! Wij zaten in auto’s zonder airbags, veiligheidsstoeltjes en gordels. Onze bedden waren geschilderd met verf vol lood en cadmium. Boven aan de trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde gewoon naar beneden.
Als je in je bed wakker werd hoorde niemand dat… en als er écht iets was dan moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten. Flessen met gevaarlijke stoffen en alle flessen uit de apotheek konden wij gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je er met je vingers tussen zat waren ze weg. Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager terwijl je je probeerde vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets. Water dronken wij uit de kraan en niet uit een fles.
Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog net zo vers als in de winkel toen het werd gekocht. Kleur- en smaakstoffen moeten toen ook al hebben bestaan want zo rood, groen of geel als de limonade tóen was, zie je ze nu echt niet meer.
Een stukje kauwgom legde je ’s avonds op het nachtkastje en stak je ’s morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat schoolbank, met zo’n heerlijk gevaarlijke klep er aan. Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo en ook je fiets was te klein of te groot. Die fiets had geen versnellingen en als je een kapotte band had leerde je vader je zo snel mogelijk hoe je een band moest plakken.
We gingen ’s morgens weg van huis en kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar wij waren en we hadden geen GSM mee! Het bos of het park was een plek om te spelen en geen vieze-mannen-verzamelplek. Als je naar je vriendje ging, dan liep je daar gewoon naar toe, je hoefde niet te bellen maar ging achterom. Er hoefde geen afspraak te worden gemaakt. Er ging ook geen volwassene met je mee. Wij aten toen ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. Wij hadden geen Playstation, Nintendo, 50 televisiezenders, video, dvd en surround sound. Wij hadden vrienden!
De televisie begon pas om 18.00 uur met een uurtje leuks voor de kinderen en oh wee als je op durfde te staan om een knopje in te drukken voor een andere zender (die knopjes zaten toen nog vast aan het toestel). Pa bepaalde wat en hoelang je ergens naar keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en niemand werd hiervoor voor de rechter gesleept. Dat waren gewoon ‘ongelukken’ en soms kreeg je er nog een extra pak slaag bij!
Wij vochten en sloegen elkaar soms bont en blauw en er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een lieveheersbeestje op je jas knoopte. Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf. Met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onderaan de brug dat we de rem waren vergeten. We voetbalden op straat en alleen wie goed was mocht mee doen. Wie niet goed genoeg was moest toekijken en leren om te gaan met teleurstellingen.
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een klas nóg een jaar en daarover waren geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk!
Wij smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at, had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, óók in de winter of wanneer het regende. Als je moeder aan de deur naar je zwaaide was je een watje.
Als je problemen had veroorzaakt waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen je wel halen van het politiebureau, maar niet om je eruit te kletsen. Onze daden hadden consequenties, je kon je er nergens voor verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. Wij hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen én instaan voor de gevolgen.
Hoor jij ook bij deze generatie? Gefeliciteerd! Hoor je bij de jongere generatie? Sterkte!
Reageren? Mag!
Rob van der Wel, geboren in 1948.
 |
Van het bestuur door Henk Woudstra |
In het septembernummer van de Starter hebben we jullie geïnformeerd over de bestuursvergaderingen tot en met augustus. In de septembervergadering is het volgende aan de orde geweest.
- Het bestuur heeft een zogenaamd Reglement Lief en Leed vastgesteld. Hierin is vastgelegd op welke wijze we als bestuur (lees vereniging) aandacht willen geven aan bijzondere gebeurtenissen die onze vrijwilligers, leden, commissieleden en bestuursleden én anderen die iets voor onze vereniging betekenen, overkomen. Bijzondere gebeurtenissen zijn bijvoorbeeld een 50e verjaardag of een jubileum of ziekte. Een consistente uitvoering van dit Reglement acht het bestuur erg belangrijk en om die reden heeft zij Jannie Kielema gevraagd dat op zich te nemen en zij is daartoe bereid.
- Het Reglement Lief en Leed zal deel gaan uitmaken van een Algemeen Vrijwilligersbeleid van de vereniging Start’78. Het bestuur is momenteel bezig daarvoor de nodige informatie te verzamelen. We hopen e.a.a. vóór de ALV 2005 afgerond te hebben.
- Het Technisch Beleidsplan is inmiddels door een deel van de expertgroep uitgewerkt; op 1 november a.s. komt de expertgroep in z’n geheel weer bijeen om het resultaat te bespreken.
- In november zal, op uitnodiging van het bestuur, het zogenaamde “A-team” bijeenkomen. Dit is een groep van mensen die zich bereid heeft getoond om eens te brainstormen over de wijze waarop wij (delen van) de ARBO wet moeten (wettelijke verplichting), kunnen (mogelijkheden) en willen (eigen ambitie) implementeren in onze verenigingsorganisatie. Klaas Lok zal bij dat gesprek een belangrijke rol vervullen.
- Van de gemeente Weststellingwerf hebben wij antwoord gekregen op onze vragen met betrekking tot de gebreken die de trainingsaccommodatie in Wolvega gaat vertonen. Ook ten aanzien van een aantal door ons geopperde wensen heeft de gemeente geantwoord. Wij zullen binnenkort weer met de gemeente contact zoeken, omdat onze vragen nog niet geheel tot onze tevredenheid zijn beantwoord.
- Frenk Wubben heeft namens Start’78 in het Cambuurstadion in Leeuwarden de SPORTMARKT bezocht. Hij toonde zich verrast over de grote belangstelling van collega sportverenigingen en was ook niet ontevreden over de kwaliteit van de door hem gevolgde workshop.
- Op 21 september jl .heeft de gemeente de accommodatie geïnspecteerd in het kader van de brandveiligheid. De inspectie heeft géén zorgelijke situaties opgeleverd en wij zullen op grond van deze inspectie een gebruiksvergunning gaan aanvragen.
|
Grote clubactie door Frenk Wubben |
Zoals eerder aangekondigd heeft u in het voorgaande clubblad een lot van de Grote Clubactie aangetroffen. Het is de bedoeling dat u dit lot verkoopt (of zelf koopt) en de opbrengst inlevert bij Start’78. Het lot kost 2,50 euro De opbrengst komt voor 80% ten goede aan Start’78.
Wij verzoeken u om de opbrengst over te maken op bankrekeningnummer 3612.62.310 t.n.v. AV Start’78 te Steenwijk onder vermelding van Grote Club Actie. U kunt de opbrengst echter ook in de bijgeleverde envelop stoppen. De envelop kunt u deponeren in de postbus in het clubgebouw in Steenwijk.
Van heel veel leden hebben wij de opbrengst al ontvangen. Maar nog niet van alle leden die een lot hebben ontvangen. Deze
leden verzoeken wij dan ook vriendelijk om de opbrengst zo spoedig mogelijk in te leveren. Bij voorbaat dank.
U heeft overigens geen lot gekregen als u vooraf heeft aangegeven daar geen prijs op te stellen.
 |
Halve van Egmond door Bert slagter |
Zoals vorig jaar en de jaren daarvoor, willen wij ook dit jaar weer een busreis organiseren naar de Halve Marathon van Egmond op zondag 9 januari 2005.
Het is dit jaar voor het eerst dat er naast de halve ook een kwart marathon gelopen kan worden. Voor de mensen die een halve te zwaar vinden een mooie gelegenheid om toch de aspecten en sfeer te proeven van dit grote evenement.
Voor de halve marathon is alleen voorinschrijving mogelijk, voor de kwart marathon kan eventueel ook na-inschrijving. Dit is echter wel 50% duurder.
Het beste kun je je inschrijven via internet: www.egmondhalvemarathon.nl .
De voorinschrijving kan tot 24 december a.s., maar wees er wel snel bij want vol is vol.
Voor de bus kun je je opgeven bij:
Bert Slagter (Tel: 0521 - 518110) of bij een van je trainers.
De kosten van de bus bedragen bij voldoende deelname € 13,75.
Ook als je als supporter mee wilt ben je natuurlijk van harte welkom.
 |
De jurytrap (aflevering 18) Athens 2004 Paralympics no.2 door Piet Hendriks |
Nadat ik in de vorige STARTER iets over mijn vakantieachtige bevindingen in Athene heb vermeld, zou ik nu wat meer willen ingaan op de meer serieuze zaken: het werk! Dat gaat gewoon door, ook in Nederland, dus hebben we ondertussen ook al weer mede dankzij ons enthousiaste jurykorps de werpdriekamp tot een goed einde kunnen brengen. Na-inschrijvingen zorgden voor enige ad hoc veranderingen in het tijdschema, maar het is toch ook wel fijn te kunnen constateren, dat de vereniging weer zijn visitekaartje heeft kunnen afgeven.
Athene: Zoals eerder aangegeven werd ik met een collega in de gelegenheid gesteld ervaring op te doen bij een groot toernooi voor atleten met een lichamelijke beperking als voorbereiding op het wereldkampioenschap in 2006 te Assen, waar we beiden in actie zullen komen als scheidsrechter. Dus mochten wij naar Athene, terwijl het de bedoeling is dat twee andere collega’s het volgend jaar hetzelfde zullen doen bij het Europees kampioenschap te Espoo bij Helsinki in Finland.
Voor wie niet veel van atleten met een lichamelijke beperking afweet, de sporters om wie het uiteindelijk gaat, eerst een kleine toelichting:
Er zijn meerdere typen atleten met een lichamelijke beperking. Zo zijn er atleten in een rolstoel, ambulante atleten te weten kleine mensen en atleten met één of meerdere amputaties, atleten met spasmen en visueel gehandicapten. De atleten zijn daarnaast geklasseerd in zwaarte van beperking. Daarbij wordt niet uitgegaan van wat de atleet niet kan, maar wat hij/zij nu juist wel kan.
Ons was in Nederland verteld dat wij als “National Technical Official” (NTO) zouden worden ingezet in diverse juryteams om aldus de kneepjes van het vak beter te leren kennen.
Al snel bleek dat in Griekenland anders tegen een NTO werd aangekeken. Het bleken over het algemeen regionale juryleden te zijn, terwijl in Nederland een NTO iemand is, die zowel nationaal wedstrijdleider als nationaal scheidsrechter is en ook door de IAAF als zodanig is erkend. Het lijkt er dus op dat wij normaliter op een iets hoger niveau functioneren. De mensen spraken daarbij nauwelijks Engels. In de diverse juryteams was ons de eerste week bovendien niet duidelijk wie scheidsrechter
was en wie de chef-jury en we wisten dus ook niet tot wie we ons moesten wenden. Iedereen had hetzelfde tenue aan en er werd slechts in een enkel geval (chef callroom en startcoördinator) gebruik gemaakt van een gekleurde band ter herkenning. Overigens, wij hadden datzelfde tenue ook aan. Dat we in een dergelijk juryteam zouden kunnen functioneren was dan ook ondenkbaar. Bovendien waren het “hun” spelen en daarin leek geen directe inbreng van buitenaf te passen. Ook was in eerste instantie niet uit hun gedrag op te maken welke functie zij vervulden, daar iedereen er ook nog een eigen invulling aan gaf.
Pas in de tweede week, toen we de juryleden vaker hadden meegemaakt begonnen we er achter te komen wie welke functie had.
De dag na onze aankomst in het olympisch dorp werden we met een bus naar het prachtige stadion gebracht voor een geplande juryvergadering (NTO’s). Het viel ons direct op dat we maar met zijn tweeën in de bus zaten. Een uur voor tijd kwamen we bij het stadion aan en werden buiten het stadion bij een enkelvoudige beveiligingspoort (een soort zij-ingang) gedropt. Na plm. 50 min dolen door het stadion wisten we eindelijk iemand te pakken te krijgen die wel van onze komst op de hoogte was maar niet wist wat met ons te doen. Hij was het vorig jaar ook in Assen in functie geweest bij het Europees kampioenschap. Uiteindelijk heeft hij ons een rondleiding door het stadion gegeven en stelde ons daarna voor aan de grote baas van het atletiekgebeuren. De juryvergadering hebben we nooit bezocht. Wel hebben we “en passant” een groep Grieken bij elkaar gezien die duidelijk in het Grieks instructies kregen. ’s Avonds werden de juryleden en ook wij in het stadion verwacht. Wegens de voorbereidingen voor de openingsceremonie de volgende dag werden we al gauw naar de warming-up banen (twee 8-laans banen) gestuurd en daar bleken de juryleden hun eerste praktische instructies te zullen ontvangen. Om ons werd in eerste instantie niet gemaald. Ook nu ging alles in het Grieks. Wel konden we veel van hun (in gebrekkig Engels gestelde) vragen beantwoorden. Die gingen voornamelijk over de gewone IAAF wedstrijdregels en niet over die van de paralympics (!?).
Bij een toernooi als deze wordt er op de gang van zaken toezicht gehouden door een aantal “International Technical Officials” (ITO’s). In Athene waren er negen. Zij kwamen van over de gehele wereld. Zij werden elk dagdeel bij een ander onderdeel geplaatst met als taak waar te nemen en in uiterste geval in te grijpen. Wij werden bij hen als een soort assistent toegevoegd en konden van hun enorme kennis gebruik maken door hen van dichtbij te observeren en zo veel mogelijk vragen te stellen. Bijkomstigheid was dat zij door onze aanwezigheid en vraagstelling extra scherp moesten blijven. Een paar extra ogen was voor hen zeer welkom.
Vooral de eerste dagen werden we (ITO en wijzelf) overstelpt met vragen vanuit de juryteams. Het bleek dat, hoewel ze ook tijdens de normale olympische spelen hadden gefunctioneerd, de aangepaste regels voor de gehandicaptenatletiek hen onzeker maakte. Om geen blunders te maken werd eerst vragend naar ons gekeken alvorens tot een beslissing te komen. Het gebeurde maar al te vaak dat wij hen gerust moesten stellen, dat ze het perfect deden en dat wij er vooral waren om hen te helpen
indien er moeilijke beslissingen dienden te worden genomen. Menig scheidsrechter ontliep zijn verantwoordelijkheid door zich te verschuilen in de jury-massa en liet de anderen de kastanjes uit het vuur halen. Mochten wij zelf dingen waarnemen die tot ingrijpen aanleiding kon geven dan werd dat door middel van bestuurlijk overleg van bovenaf geregeld. Toen eenmaal alles liep bleek dat mijn eigen ervaring in deze vorm van atletiek meer dan voldoende was en kon me volledig concentreren op de moeilijke of meer onduidelijke situaties. Tenslotte daar viel het meeste te leren.
Naarmate het toernooi vorderde konden we ook zelf enigszins aangeven wat voor programma en met welke ITO we een dagdeel wilden doorbrengen. Op deze manier zijn alle facetten aan de orde geweest; callroom, fotofinish, het start- en finishgebeuren bij het lopen en de vele werp- en spring-nummers. Vooral het zittend werpen is een onderdeel dat zeer moeilijk te jureren is en kost veel tijd i.v.m. het plaatsen van het door de atleten zelf meegebrachte frame dat aan de grond verankerd dient te
worden en de vaak afwijkende en soms niet uitgebalanceerde regels per klasse atleten. Ik heb dus meerdere keren, en met name bij de moeilijkere zwaardere klassen, meegedraaid om er van te leren. Doordat de (zittende) atleten niet zo’n heel groot bereik hebben, kun je gelukkig tegelijkertijd meerdere werponderdelen (soms wel zes tegelijk!) op het binnenterrein afwerken.
Al met al was het een onvergetelijke happening. Daarbij had ik het geluk dat ik bij de atletiek was ingedeeld. Van de 4000 sporters waren er 1040 atleet. Bovendien speelt de atletiek zich af in het olympisch stadion, toch wel “het” centrum van de spelen. Ik sprak sporters die het stadion alleen bij de opening en/of sluiting meemaakten. En als zij de eerste dagen al meteen aan de bak moesten, zagen zij het stadion alleen bij de (wegens een busongeval met kinderen, sobere) sluitingsceremonie. Zij waren jaloers op mij. Ik kon op het laatst vaak mijn eigen dagindeling verzorgen. Ik zat er 10 dagen midden in en was er zeer nadrukkelijk bij betrokken! Ik zat elke dag eerste rang op het veld met 30.000 tot 40.000 toeschouwers op de tribune. Ik mocht letterlijk overal in het stadion komen. Niemand hield me tegen. Ik heb met velen, zowel officials als sporters, kunnen praten. Ik heb op deze wijze een schat aan ervaring opgedaan en zal de komende twee jaar hieruit kunnen putten om het geleerde straks door te mogen geven aan collega’s die dit niet hebben kunnen meemaken. Ik denk daarnaast, dat ik er ook als persoon beter van ben geworden.
Zoals uit het hierboven omschreven verslag moge blijken, zijn wij volledig opgenomen geweest in het team van ITO’s. We hebben alle vergaderingen mogen meemaken en hebben veel van hen kunnen leren. Daarnaast bleken het zonder uitzondering zeer aardige en vaak vrolijke mensen te zijn waarmee we ook buiten het werk zijn opgetrokken.
De juryteams blonken uit door hun hartelijkheid naar ons toe. Je werd altijd door iedereen met een lach begroet vaak gepaard gaande met het schudden van een hand. In de loop van het toernooi bleek dat gevoel van vriendelijkheid alleen maar toegenomen. Op het laatst bleek je er ineens tientallen vrienden bij gekregen te hebben. Ook het ondersteunend personeel (in ons appartement, eetzaal of op straat) bleek voorzien te zijn van een vriendelijke lach.
In het olympisch dorp bleek bijna iedereen elkaar te groeten. Er was een zeer ontspannen sfeer. Naarmate het toernooi vorderde en er meer medailles waren verdeeld werd dat alleen maar versterkt.
Het was in één woord: geweldig!
En jawel... reacties zijn nog steeds van harte welkom. pajmhend@planet.nl.
 |
DE 30 VAN DE 30STE op 30 december 2004 georganiseerd door de feestcommissie LET OP: inmiddels is besloten geen 15 km te lopen maar evenals vorig jaar 10 km |
Na het succes van de afgelopen jaren, organiseren we ook aan het einde van dit jaar weer een 30 van de 30ste, welke zoals gewoonlijk zal plaatsvinden op 30 december én andermaal gevolgd door een Chinees buffet!
Voor het loopgedeelte zijn weer prachtige routes uitgezet. NIEUW is de verlengde korte route tot "een halve 30 km". De route en de snelheid wordt bepaald door een voorloper. Bij de duurlopen zijn onderweg verversingsposten aanwezig. Na afloop is er gelegenheid tot douchen en het nuttigen van een oudejaarsdrankje. Het volledige programma luidt:
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
`s middags:
gezellige duurlopen van 30 km en 15 km 10 km
voor lopers met respectievelijk meer en minder kilometers in de benen
een wandeling van 15 km 10 km
voor de sportieve wandelaars
De 30 km zal afhankelijk van de opkomst in twee groepen worden gelopen:
- De eerste groep vertrekt om 13:00 uur en loopt in een tempo van 9 á 10 km/h,
- De tweede groep vertrekt om 13:15 uur en loopt in een tempo van 11 á 12 km/h.
- De sportieve wandelgroep vertrekt om
13.00 uur13.30 uur. - De loopgroep start om
14:00 uur14:15 uur en gaat in een rustig tempo, geschikt voor elke recreant.
