Evert Roffel

Evert Roffel, voorzitter atletiekafdeling van SC Steenwijk en later eerste voorzitter van Start'78

Bron: plakboek van Hans Hes (1973)

Henk Ymker in Het Dagblad van 16 oktober 1973:

Evert Roffel eens bekend atleet
Evert Roffel was eens een bekend atleet. Op een haar miste hij in 1948 de Olympische Spelen van Londen ('Ik werd derde in een selectiewedstrijd'). Hij werd de 'Nederlandse Gaston Reif' genoemd en honderden krantenknipsels spreken van de 'Helblonde Groninger'. Sinds 1960 woont hij in de Harm van Swinderenstraat in Steenwijk. 'Maar in de jaren 1948 en '49 was ik hier al sportinstructeur in de Johan v.d. Kornputkazerne. De Steenwijkers hebben me toen kunnen zien trainen over de wallen', herinnert Roffel zich. In Steenwijk is Evert Roffel in dertien jaar een bekende persoonlijkheid geworden. Ondermeer is hij sindskort niet alleen voorzitter, maar ook trainer van de atletekafdeling van Sportclub Steenwijk. 'Ook hier ligt een toekomst voor de atletiek', zo is zijn vaste overtuiging. 'Er moet alleen een betere accommodatie komen. Dan kunnen we ook wedstrijden houden'.

'De blonde Groninger had grote wilskracht'

Evert Roffel: nog gelopen tegen Zatopek.

STEENWIJK - 'Het hoogtepunt in m'n carrière? Dat is zonder twijfel de trip naar Berlijn geweest met de nationale militaire ploeg. In 1946 was het. En het Olympisch stadion was bevolkt met duizenden atletiekenthousiasten, die speciaal waren gekomen voor matadoren als de Tsjechische "locomotief" Emil Zatopek. Hij won de 5000 meter in schitterende stijl, maar ik was toch als en kind zo blij met de vijfde plaats op dit nummer. Met die prestatie was ik de beste Nederlander.'
De thans 48-jarige, in Steenwijk woonachtige, Evert Roffel kan er wel uren over praten. Eenmaal bladerend in de plakboeken komen de herinneringen terug. 'Kijk, die foto werd gemaakt, tijdens de Nederlandse kampioenschappen van 1949. In Den Haag was het. Slijkhuis werd eerste. Maar lees hier eens, wat atletiekkenner Jan Blankers (later getrouwd met Fanny Blankers - red.) over me schreef'. En het knipsel meldt: 'De blonde Roffel bleef prachtig doorgaan. Taai is hij en goed getraind'. De ogen van Evert Roffel tintelen. 'Een plakker ben ik nooit geweest. Ik hield van het avontuur. Nam meestal snel de kop, hetgeen me natuurlijk ook wel eens duur is komen te staan. Maar ik wilde me gewoon laten zien. Aantonen, dat die "jongen uit het noorden" niet bij voorbaat met een ondergeschikte rol genoegen wenste te nemen'.

Zo werd Evert Roffel op 21 maart 1951 Nederlands militair crosskampioen in Arnhem

"Ik wil nog één keer gaan lopen"
'Ik wil nog één keer in m'n leven een marathon lopen. Daar ben ik nooit aan toe gekomen, maar ik wil me op een dergelijke loop serieus gaan voorbereiden', aldus Evert Roffel. 'Dan ga ik - net als vroeger - 's ochtends hard lopend naar de Johannes Postkazerne en kom ik ook 's avonds op die manier weer thuis. En die terugtocht maak ik dan steeds wat langer (via Frederiksoord, Vledder, Noordwolde, etc.). Ik hoop dan voldoende trainingskilometers in de benen te krijgen om de marathon (ruim 42 km) met succes aan te kunnen.'

De 1500 meter tijdens internationale atletiekwedstrijden in Amsterdam op 14 augustus 1941. Van links naar rechts Wim Slijkhuis (winnaar in 3.53), Amsterdammer C. de Waart en Evert Roffel. Naast laatstgenoemde de Amerikaan Robinson